Op Eerste Paasdag werd de Pakistaanse stad Lahore opgeschrikt door een barbaarse bomaanslag.  Juist die dag waren er veel jonge gezinnen met kinderen in het park aan het picknicken. Ze hadden een vrije dag omdat het Pasen was. Er vielen tenminste 84 doden en honderden gewonden. De aanslag wordt opgeeist door een splintergroepering gelieerd aan de Taliban. Het was de bloedigste van een reeks aanslagen gericht tegen christenen. Leeft Pakistan in de greep van de angst? Twee Pakistaanse christenen uit Lahore vertellen over de terreur in hun leven.

Tekst: Marjon van Dalen

Catharina Sapna (38) is op reis als ze een telefoontje krijgt van een van haar medewerkers. ,,Een bomaanslag in het park …’’. Ze weet onmiddellijk dat het serieus is. ,,Weer op een zondag, was de eerste gedachte die door mijn hoofd schoot. Net als bij de vorige aanslag op een kerk…’’. Het bericht komt binnen als een mokerslag. Maar Sapna aarzelt geen moment en geeft haar staf onmiddellijk opdracht om naar het park te gaan en te helpen waar nodig. Ze is directeur van de organisatie CTS (Christian True Spirit), haar kantoor ligt op slechts twintig kilometer afstand van het bewuste park. Later hoort ze van de gruwelijke taferelen die haar medewerkers aantroffen. Ze verschillen nauwelijks van de beelden die bijna iedere christen in Pakistan met zich mee draagt..

,,De dood is altijd dichtbij in Pakistan, zeker als je christen bent”

Sapna: ,,Als een film kwam de bomaanslag op de All Saints church in Peshawar (2013), in het Noorden van Pakistan, terug in mijn gedachten. Toen was ik er zelf bij toen de bom ontplofte. Het was ook op een zondag.  Overal zag ik lichamen, verscheurd, in stukken, kinderen zonder armen, zonder benen. Sommigen leefden nog. Oude mensen huilden. Het was een scenario als horror-film. Het ergste was nog de aanblik van de gewonden die leefden. De meesten waren er vreselijk aan toe. Ik herinner me altijd nog het overweldigende gevoel van machteloosheid bij het zien van zoveel ellende om je heen. Het leed is te groot…’’

Sapna, van origine onderwijzers, werkt met een aantal vrijwilligers met man en macht. Ze wil vooral de jonge slachtoffers naar het ziekenhuis te krijgen. ,,Daar bleek dat veel artsen op verlof waren, omdat het zondag was. Zelfs de aanwezige ziekenhuisstaf was overweldigd door de aanblik van zoveel vernielde lichamen, in stukken gescheurd, zonder ledematen, met opengereten ruggen.  Ik zal nooit vergeten dat een van de leidinggevenden in het ziekenhuis de opdracht gaf om de ergste gewonden direct in doodskisten te leggen. Terwijl sommigen nog leefden! ik zag dat ze nog ademden. Jonge kinderen die op die manier hun laatste adem uitbliezen.  Compleet machteloos voelde ik me’’.

Bent u bang na deze aanslagen?

,,Ik voel geen angst, want ik ben niet bang om te sterven. De dood is altijd dichtbij in Pakistan, zeker als je christen bent. Mijn enige doel in het leven is om de gemeenschap te dienen. God weet wanneer mijn tijd gekomen is om te sterven.  De praktijk laat zien dat onze regering niet in staat is om ons te beschermen tegen deze terreur. Deze laatste aanslag is een opgeheven vinger van de extremisten naar premier Nawaz Sharif: denk maar niet dat je ons er onder krijgt en aanslagen kunt verijdelen: we gaan door tot in het hart van de Punjab!’’ Het breekt mijn hart. Hoelang moeten wij nog lijden?  Tegelijk kunnen we onmogelijk onze rug naar God toekeren. Hij is het die ons ook de genade geeft om door te gaan. Ondanks alles’’.

,,Geweld met geweld beantwoorden is nooit een oplossing’’

De 26-jarige Noman Sajjad is kerkelijk werker bij de Diocese van Raiwind in Lahore en een van de initiatiefnemers van de grote gebedsbijeenkomst in het park in Lahore, precies een week na de aanslag op zondagavond. ,,Op de dag van de bomaanslag heb ik drie verschillende ziekenhuizen in Lahore bezocht om de nood te inventariseren.’’  Hij wil er weinig meer woorden aan kwijt dan dat ,,het afschuwelijk was’’, wat hij daar heeft gezien.

Wat heeft de aanslag met jou persoonlijk gedaan?

Ik werd ontzettend kwaad omdat ik zag wat de Pakistaanse media de dag erna deden. Ze spraken aanvankelijk over 15 doden. De avond ervoor had ik er met eigen ogen zeker twee keer zoveel geteld! Er werd doelbewust verwarring gezaaid over het dodental. De overheid had er belang bij om dat naar beneden bij te stellen want de beveiliging bij het park had gefaald. Ik weet van onze eigen kerkadministratie dat er in elk geval meer dan veertig kerkleden uit Lahore zijn omgekomen. Maar er zijn bij de aanslag ook veel moslims in het park omgekomen. Misschien wel de helft van de slachtoffers. Extremisten hebben er belang bij om deze aanslag te framen als een aanslag tegen christenen om hun eigen straatje schoon te vegen.’’

Sajjid is van mening dat deze aanslag een aanslag is tegen de bevolking van Lahore. Hij vindt het een uitdaging om daar als christen constructief op te antwoorden: ,,Vanuit de bijbel bezien, kan je geen  vuur met vuur  beantwoorden. Daarmee polariseren we alleen nog maar meer. Daarom heb ik besloten om leiders van alle religieuze gemeenschappen in Lahore, de christenen, de moslims en de hindoes, samen te roepen voor een grote gebedsbijeenkomst in het park, op de zondag precies een week na de Paasaanslag op 2 april. Daar heeft een vooraanstaande moslimleider in het openbaar uitgesproken dat zelfmoordaanslagen onmogelijk door de Islam gelegitimeerd kunnen worden. Vergeet niet dat wij hier in Pakistan moeten vechten tegen de mindset van extremist, niet tegen hun geweldsuittingen. Dat kan alleen maar als we elkaar leren kennen en samen komen om te bidden. Juist op extreme momenten zoals dit, ook al is het emotioneel beladen. Geweld met geweld beantwoorden is nooit een oplossing’’.

Ondanks dat hij zich emotioneel ‘’verpletterd’’ voelt na de aanslag, gaat Sajjid door met zijn werk bij de kerk.  ,,Ik put er hoop uit dat minder dan 1 % van alle Pakistan sypathiseert met extremisme, dat betekent dat 99 % van de bevolking elkaar tenminste nog als medemens ziet.’’ Hij spant zich door middel van jeugdwerk in om studenten uit alle religieuze lagen van de samenleving samen te brengen in gespreksgroepen. ,,Want we zijn allemaal slachtoffer van terrorisme. Geen enkel mens wil zich laten intimideren door geweld’’.

 

Aanslagen in Pakistan

  • Maart 2016: Een zelfmoordterrorist blaas zich in de Pakistaanse stad Lahore op in een park. Officieel wordt gesproken van 72 doden. Lokale kerkleiders houden het mede op basis van hun eigen kerkadministratie gegevens op 84 doden. Meer dan de helft van de doden zijn jonge kinderen. Het merendeel van de slachtoffers is christen, maar onder de dodelijke slachtoffers zijn ook tientallen moslims. De aanslag is opgeeist door Jamaat-ul-Ahrar, een splintergroepering gelieerd aan de Taliban
  • Maart 2015: Tijdens de zondagse kerkdienst van 15 maart 2015 wordt een dubbele zelfmoordaanslag gepleegd in twee kerken in de wijk Youhanabad in Lahore. Er vallen in totaal 15 doden en meer dan 70 gewonden.
  • September 2013: Een bomaanslag bij de All Saints Church in de Pakistaanse stad Peshawar vallen meer dan 80 doden. Twee zelfmoordterroristen blazen zich even buiten de kerk op. Op dat moment waren in de tuin bij de kerk 600 christenen bijeen voor een gezamenlijke lunch in de open lucht.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *