(Hoofdredactioneel september 2015)

Is twijfel zonde? Die vraag bespreekt ds. Bram Beute in zijn boek ‘Ik geloof, geloof ik’. Beute is dominee, maar hij twijfelt vaak aan het bestaan van God. Daar komt hij inmiddels eerlijk voor uit, maar dat ging niet zomaar. Lees de recensie van zijn uitstekende boek.

Ds. Sjaak van de Berg, de nieuwe IZB-directeur, zegt in het interview naar aanleiding van zijn nieuwe baan treffend: ‘Niet alleen de wereld om ons heen is minder gelovig, wij zijn zelf vanbinnen ook geseculariseerd.’ Dat herken ik. Het leven in deze cultuur, waarin er in taalgebruik, gewoonten en beleving nauwelijks meer ruimte is voor godsgeloof, kruipt ons onder de huid. Geloven wordt vreemder en vreemder voor de mensen om je heen, maar ook voor jezelf. Als mijn tienerdochters vragen stellen over hemel of hel, het ontstaan van de aarde of de wreedheden in het Oude Testament, voel ik me als ds. John Ames in de roman Lila van Marilynne Robinson. Ames trouwt met Lila, een verwilderde vrouw, die hem de hemd van het lijf vraagt over geloof. Als Lila wil weten waarom hij haar vragen vaak niet beantwoordt, zegt hij: ‘Als ik daar antwoord op geef ben ik niet eerlijk. En dat is liegen, toch?’

‘Heb jij al een geloofspitch?,’ stond er op een bord bij de uitgang van de kerk. Er werden medewerkers voor de Alphacursus gezocht. Moet je je geloof in een paar zinnen kunnen uitleggen aan een ander? Kun je anders maar beter geen Alphacursus geven? Ik hoop het niet. Het gaat toch om de onderlinge ontmoeting, een gelijkwaardige ontmoeting ook, waarbij je elkaars vragen serieus neemt? Daar hoort een pitch helemaal niet bij. En in de lijn van Ames wordt een geloofspitch zomaar een leugen.

‘Het beste wat ons kan overkomen hebben wij niet zelf in de hand: Gods werkzaamheid door ons heen, waardoor dingen gebeuren die geen mens in staat is te doen,’ zegt Evert-Jan Ouweneel in zijn visionair essay. Dat brengt mij bij de volgende vraag: zou er ook niet iets van goddelijke wijsheid in ons geseculariseerde geloof kunnen schuilen? Dat het de bedoeling is dat we ons kwetsbaarder opstellen en anders over geloof communiceren? Misschien moeten we elkaar niet meer bevragen op waar we voor staan, maar op ons verlangen. Verlangen we naar God? Zouden we graag willen dat hij van betekenis voor ons leven is? Verlangen geeft richting, aan ons eigen leven en aan onze omgang met anderen. Wat rest is overgave.

Arie Kok

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *