Toen zijn vrouw bij hem wegging, zat Dik Veefkind lamgeslagen thuis met twee huilende kinderen en zijn hoofd in zijn handen. Nu kan hij zeggen: ‘Ik heb dure levenslessen geleerd. Maar dat is geen ballast, dat is bagage.’

tekst Jurgen Tiekstra

Het is ruim elf jaar geleden dat Dik Veefkind – bedrijfsadviseur van beroep, opgegroeid in de Zaanstreek in Noord-Holland, zoon van een gereformeerde dominee – van de ene op de andere dag werd ontslagen. Op staande voet. Het ontslag zei meer over zijn werkgever dan over hemzelf, maar Veefkind was onthutst. Nooit van zijn leven had hij gedacht dat hij zomaar op straat gezet kon worden.

“Op een dag heb ik ervaren dat God echt tegen mij zei: Hé joh, zij is Mijn kind. Ik houd van haar. Ik heb ook met haar leven een plan.”

De stress kroop in zijn schouders en sloop in zijn huwelijk. Hij was sinds 1996 getrouwd en had twee kinderen: een jongetje van vijf en een meisje van twee. Natuurlijk was het geen vrolijke tijd, natuurlijk was hij als echtgenoot niet op zijn best, maar het laatste wat hij verwachtte was dat zijn vrouw hem ook zou verlaten. Toch deed ze dat. Ze had een ander ontmoet en wilde scheiden. Lamgeslagen zat hij thuis, met twee huilende kinderen, zijn hoofd in zijn handen.

Geestelijke bagage

Help, ik ben gescheiden!, heet het boek dat Dik Veefkind kortgeleden uitbracht. Sinds dat noodlottige jaar, 2004, heeft zijn leven een nieuwe gedaante aangenomen. Hij schreef aan het boek in de hoedanigheid van hertrouwde man, met inmiddels vier kinderen, en doet nu uitspraken die toen ondenkbaar waren. Zoals: ‘Ik ben alles kwijtgeraakt in die tijd, maar ik heb er meer voor terug gekregen. Dat klinkt controversieel, maar ik heb het over geestelijke bagage. Ik ben er rijker door geworden en ben een mooier mens geworden. Ik heb dure levenslessen geleerd. Maar dat is geen ballast, dat is bagage.’

In zijn boek is hij af en toe anekdotisch over zijn eigen echtscheiding en de donkere jaren die op die huwelijksbreuk volgde, maar hij probeert vooral de wijsheid op te schrijven die hij door schade en schande heeft opgedaan. Het zijn pagina’s vol adviezen voor christenen die ook in scheiding liggen, én voor kerken die zich verlegen voelen met gebroken huwelijken. Niet voor niks wil Veefkind nu zelf aan de slag als mediator en als coach.

Echtscheiding en hertrouwen behoren tot de grootste controverses binnen de kerken, zegt hij. “Een echtscheiding staat haaks op hoe de meeste kerken tegen huwelijken en relaties aankijken, en als je daarna ook nog komt met hertrouwen, stoot je heel vaak tegen een muur van niet zozeer onbegrip als wel dogma’s en ideeën. In heel veel kerken wordt gezegd: een huwelijk kan maar één keer voor God bevestigd worden, ook al worden daarin wel nuances aangebracht: het ligt anders als je partner is overleden of overspel heeft gepleegd.”

Een kerk moet altijd contact houden met mensen die zijn gescheiden. “Alsjeblieft, laten we stoppen met oordelen over elkaar”, zegt Veefkind. “Zorg ervoor dat je ook degene die de stap naar de echtscheiding heeft gezet, niet afserveert of de rug toekeert. Juist dat gebeurt zo ontzettend veel, omdat men kennelijk denkt: als ik contact opneem, keur ik zijn of haar keuze goed. Maar dat is heel wat anders. En je weet nooit wat je in het leven van die ander kan betekenen. Mijn vroegere vrouw is na acht jaar tot de conclusie gekomen: ik heb het niet goed gedaan toen, wil je mij vergeven? Als ik alle deuren had dichtgedaan en ruzie was blijven maken, was dat niet gebeurd.’

Het omvangrijkste hoofdstuk in zijn boek gaat daar over: vergeving. ‘Ik geloof dat vergeving de absolute kracht is die mensen tot herstel kan leiden. Niet in de zin van: je moet en je zult vergeven. Ik ben zelf ook een hele weg gegaan. Ik ben de eerste twee jaar alleen maar boos geweest op haar, echt boos. Omdat ze alles achter zich verbrandde. Ze wilde niet praten. Ik heb brieven geschreven, daar ging ze niet op in. Er was geen enkele mogelijkheid om in gesprek te raken over wat gebeurd was, laat staan over een hereniging tussen ons. Na die twee jaar ben ik toch tot rust gekomen. Ik had veel mensen om mij heen met wie ik kon praten, ik leerde lotgenoten kennen. En op een dag heb ik ervaren dat God echt tegen mij zei: Hé joh, zij is Mijn kind. Ik houd van haar. Ik heb ook met haar leven een plan.”

Loskomen

“Vergeving is het meest elementaire middel dat je als mens ter beschikking hebt gekregen om te herstellen van zoiets heftigs als een echtscheiding. Vergeving heeft mijn leven grondig veranderd. Als ik mijn vroegere vrouw niet had vergeven, was ik blijvend vastgebonden aan haar. Dat is wat ik in heel veel levens zie: dat mensen blijvend vastgebonden zijn aan een situatie of persoon uit het verleden. Daardoor zijn ze niet vrij, en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest toen God jou en mij op deze aarde heeft gezet.”

Veefkind heeft zich verdiept in de statistieken, en die zijn onheilspellend. Van de huwelijken wordt 35 procent voortijdig afgebroken. Van de tweede huwelijken zelfs vijftig procent. Een huwelijk is eeuwig ‘werk in uitvoering’, zegt hij. Daarom pleit hij ervoor dat kerken cursussen aanbieden: voor mensen met prille relaties, maar ook voor mensen die al jaren samen zijn. “Het probleem is dat als ik in het pastoraat geconfronteerd wordt met een echtpaar dat huwelijksproblemen heeft, dat ik heel vaak al te laat ben.”

En denk ook vooral om de kinderen, die collateral damage zijn van het huwelijksgeweld. “Zij zijn altijd mijn achilleshiel geweest: mijn kinderen. Er is iets gebeurd waar ik geen invloed meer op had, wat ik niet meer kon terugdraaien, waar ik ze niet meer voor kon beschermen. Zij moesten daar doorheen. In mijn boek heb ik een dagboekfragment over mijn zoon van vijf opgenomen: mijn verdriet voor hem was zo echt, dat sneed door mijn ziel. Een echtscheiding zou je in het leven van zulke jonge kinderen niet moeten willen, als ouder zijnde. Ik heb een aantal jaren geleden letterlijk tegen mijn vroegere vrouw gezegd: wij kunnen eens weer gelukkig zijn, maar onze kinderen zullen altijd tussen ons in blijven staan. Zij zullen altijd leven in een situatie waarin hun vader en moeder niet meer samen zijn. Zij betalen de hoogste rekening. Als je statistieken er op na kijkt, zie je dat kinderen uit gebroken gezinnen meer moeite hebben met het aangaan en vasthouden van relaties. Dat is een hard feit.”

Dik Veefkind: Help, ik ben gescheiden! Uitgeverij Novapres € 14,95

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *