Diep in de verte hoort hij het rommelen, als een fluistering. De woorden zijn ongrijpbaar in de stilte en het duister van de dood. Ze ontwikkelen hem, sieren hem als linnen. Lazarus snakt naar lucht en proeft de damp van het dodendoek. Wankelend staat hij op en met uitgestrekte armen loopt hij richting het donker aan het einde van de fel witte tunnel.

Het beeld van Lazarus, Jezus’ vriend die opstond uit de dood, past mooi bij de zelfidentificatie van de nieuwe beweging post-evangelische, progressieve christenen. Een beweging – waar ik mezelf ook onder schaar – die sinds ongeveer 2006 in Nederland in opkomst is en vaak geassocieerd wordt met platforms als Lazarus en 7Keer7. De afgelopen maanden kwamen deze platforms in het kader van de tour Progressief christen zijn – hoe dan? weer onder de aandacht. En al gauw kwam – ook bij mij – het beeld van van Lazarus weer bovendrijven; het gevoel opgesloten te zitten in een grot van dogmatische standvastigheid, om vervolgens uitgedaagd te worden en wankelend een nieuwe geloofswereld binnen te stappen. Het verleden deed pijn, maar nu was ik wedergeboren. Toch?

De Nieuwe Koers proberen? Sluit hier een proefabonnement af: drie nummers voor €10,-

De valkuil van de progressieve christen is het idee dat een nieuwe kans tot leven, nieuw leven geeft. Dat opstanding wedergeboorte betekent. In ons verlangen naar vooruitgang, zetten we ons af. Achteromkijken heeft geen zin. Wat zou er überhaupt te zien zijn? Aan de notie progressiviteit ligt namelijk het idee ten grondslag dat vernieuwing per definitie verbetering is. Ironisch genoeg laat juist dat zien dat we als progressieve christenen niet half zo radicaal en progressief zijn als we denken. Verbetering vinden in het nieuwe, experimentele, seculiere en radicale om vervolgens het oude pardoes weg te snijden, geeft eerder blijk van een protestants DNA.

Als progressieve christenen toegeven aan dat protestante progressiviteitsinstinct, kunnen we alleen maar meer polarisatie en fragmentatie verwachten. Is het niet in de relatie met conservatief-kerkelijk Nederland, die de progressieve christen aanneemt om vervolgens weer af te stoten, dan wel in relatie tot een nieuwe generatie, die over dertig jaar in hetzelfde schuitje zit als de mijne.

Ironisch genoeg laat juist dat zien dat we als progressieve christenen niet half zo radicaal en progressief zijn als we denken

Dit is het patroon dat de kerk al sinds jaar en dag laat zien, maar het hoeft onze toekomst niet te zijn als we ons echt met Lazarus identificeren. Lazarus wist namelijk: zijn opstanding was niet een kans om met een schone lei te beginnen, maar om zijn al bestaande levenspad verder uit te lopen. Hoe mooi zou het zijn als het progressieve christendom z’n protestante progressiviteitsinstinct onder controle zou kunnen houden door de wapperende dodendoek met trots te dragen, om met elke stap richting de toekomst herinnerd te worden aan de plek waar ze vandaan komt en waar ze mee verbonden is.

tekst Katie Vlaardingerbroek

De Nieuwe Koers proberen? Sluit hier een proefabonnement af: drie nummers voor €10,-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *