Een debat rond een knapperend vuur over de 4e Musketier verhit/verwarmt de gemoederen van de vier gesprekspartners. Het verslag stond te lezen in het winternummer 2013 van De nieuwe Koers. Henk Stoorvogel ziet Gods Geest aan het werk in de kerels. Wat me het meest raakt is de kritiek van Arie de Rover die de 4e Musketier activisme verwijt, een nadruk op mannelijke kracht en prestaties die afbreuk doet aan het leven van Gods genade.

tekst Gerhard Messelink

Ik ben blij dat ik aan het eind van het artikel wat meer begrip proef wanneer ook op tafel komt vanuit welke diepere motieven wordt gereageerd. Toch krijg ik een knoop in mijn maag van dit soort discussies. Ze lijken gevoerd te worden vanuit tegenpolen die in werkelijkheid deel uitmaken van één en het zelfde spanningsveld. In dit geval: sterkte – zwakte in het geloof.

Paulus is een schoolvoorbeeld van kracht in zwakheid.

Wie is doodgelopen op eigen prestatiedwang vanuit een te hoge eigendunk kan bevrijd worden door de boodschap dat Christus alles heeft volbracht te leren aanvaarden (dat kost misschien een paar jaar…), om daardoor gemotiveerd op een andere manier weer aan het werk gezet te worden! (Rom. 12:1-3)

Paulus is een schoolvoorbeeld van kracht in zwakheid. Gods kracht wordt in onze zwakheid volbracht, zegt hij in 2 Korinthe12:9. Zwakheid slaat in deze tekst op aanvechting van buiten af die een mens teveel is: beledigingen, nood, ellende. Het betekent niet dat Paulus dan maar een zwak mannetje moet blijven, maar door te bidden blijft hij in zijn zwakheid sterk. Hij gaat het gevecht aan. Want hij leeft door Gods kracht en die kracht is in het geloof voorhanden (2 Kor. 13:4), omdat Christus is gekruisigd en leeft. Paulus dan toch stiekem een macho? Nee, want het begon allemaal op het moment dat hij zichzelf als christusvervolger onder ogen moet zien. De schaamte daarover blijft hem bij. En het besef wat voor genade God hem gegeven heeft (1 Tim. 1:12-14).

Voor wie in Christus gelooft, gelden grote beloften: wij zijn meer dan overwinnaars, wij zegevieren glansrijk dankzij Hem die ons heeft liefgehad (Rom. 8:37). We worden opgeroepen om de strijd aan te gaan in de kracht van het geloof (Rom. 6:13), in de kracht van de Heer (Ef. 6:10 vv), in navolging van Christus (Hebr. 12:1-4).

Het is demotiverend om iemand vast te pinnen zowel op zwak zijn als op sterk (moeten) zijn.

Daar krijg ik geen Rambo-achtige beelden bij, maar ik denk bijvoorbeeld aan de christen die in Frank Peretti’s boek De duisternis aanwezig keer op keer neergaat in de strijd tegen een onzichtbaar monster en wonder boven wonder toch steeds opstaat en volhoudt! Dát is kracht in zwakheid. Ik ervaar de verlokking om de strijd op te geven maar ook de roeping om vol te houden en in het gebed opent zich een weg om te gaan.

Het is demotiverend om iemand vast te pinnen zowel op zwak zijn als op sterk (moeten) zijn. Een heel motiverende opmerking toen ik eens echt diep zat was: ‘En jíj gaat het doen!’ Ik vind dit ook heel christelijk. Om in een situatie van wanhoop vertrouwen te hebben en te geven – dat kan, omdat het kwaad aan de verliezende hand is en Christus al definitief gewonnen heeft.

Geen mens redt zichzelf op eigen kracht. De zonde is genoeg om ons voorgoed van God te verwijderen. Christus gaf daarvoor Zijn bloed om de macht van Satan te breken, en het juk van schuld van ons af te nemen. Dat kunnen en hoeven wij dus niet te doen. Maar bevrijding van zonden betekent meer dan alleen vergeving: ook werkelijk loskomen van het kwaad om een ander leven te gaan leiden (Mat. 1:21; Hand. 3:26).

De gerechtigheid die in het Evangelie wordt geopenbaard (Rom. 1:16-17) kan clichématig worden uitgelegd als: jij kunt niets en bent schuldig maar door geloof ontvang je de passieve gerechtigheid die Christus jou geeft. Maar Gods gerechtigheid is een actieve kracht die ons leven gaat doordringen en de zaken weer op orde brengt (Rom. 5:18-19; Rom. 6:13). Spiritueel gezien is de zonde in ons leven (hoe reëel ook) verleden tijd en leven wij nu voor God en Christus (2 Kor. 5:17).

In mijn zwakheid ben ik sterk, zegt Paulus. Dit samengaan van menselijke zwakheid en goddelijke kracht mag je niet uit het oog verliezen. De passieve, maar tegelijk ook uiterst actieve en heldhaftige volharding die Paulus (2 Kor. 11:21-31) beschrijft, is niet anders dan sterkte in zwakheid. Een echt Musketier waardig, zou ik zeggen.

Geen rambotaal, maar inspiratie door het Evangelie van Christus.

Genade ontslaat een mens niet van zijn verantwoordelijkheid, en verantwoordelijkheid betekent niet dat je alles op eigen kracht moet doen. Ik vind dat De 4e Musketier deze aspecten vrij geniaal aan elkaar verbindt in de missie zoals ze die op hun website verwoorden: Inspiratie voor ieder mannenhart en golven van gerechtigheid wereldwijd!  Vanuit de boodschap: er is hóóp omdat God liefde is en Zijn zoon heeft gegeven om voor onze zonden te sterven. Het doorgeven van de boodschap van God is dé bestaansreden van de 4e Musketier.  Geen rambotaal, maar inspiratie door het Evangelie van Christus. Met veel verwachting dat God nu al iets van zijn recht wil herstellen in beschadigde levens, in een beschadigde wereld. Door zwakke mensen met zijn kracht.

Hierin ben ik gemotiveerd tijdens een karakterweekend in de Ardennen oktober 2012, samen met een groep gemeenteleden. Daar is wel wat met ons gebeurd en als ik dat moet benoemen zeg ik: ik ben daar weer diep onder de indruk gekomen van Gods genade en dat heeft ons als groep ook aan elkaar verbonden. Het is een ervaring die me bemoedigt en aanspoort op mijn weg achter Christus aan. Voor de Koning!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *