Waar zijn tranen van de ChristenUnie?

Marinde van der Breggen maakt in deze editie van De Nieuwe Koers een rondgang langs ChristenUnie-prominenten naar aanleiding van het kabinetsbesluit om 500 wezen uit Griekse vluchtelingenkampen niet naar Nederland te halen. Wie de rondgang meeloopt, krijgt min of meer hetzelfde, politiek correcte verhaal dat de Tweede Kamerfractie vertelde. Loyale club, die CU. 

Hun analyse doet niemand pijn. Natuurlijk, liever had men gezien dat Nederland wel onderdak zou bieden aan vluchtelingenkinderen, maar ja… En dan komt er een verhaal over verantwoordelijkheid, en crisis, en hoe het allemaal niet meevalt en dat we met het uiteindelijke compromis – een zak geld voor Griekenland om het zelf op te lossen – “tevreden” kunnen zijn. “We zijn er nog niet”, zegt men er dan bij. Maar daarin echoot als vanzelf mee: “en we zullen er ook nooit komen”.


“’t Is alsof je Jezus zelf hoort spreken. ‘Er is u gezegd dat u de rechten van vreemdelingen en wezen moet eerbiedigen; maar Ik zeg u: maak het niet te bont.’”


Wie we ook spraken, niemand is boos; activist Antonie Fountain daargelaten, maar die is boos van beroep. Niemand knarsetandt. Niemand huilt. Niemand gooit met deuren. En tot overmaat van ramp verscheen er, terwijl we dit nummer afrondden, ook nog een ‘wetenschappelijke’ legitimatie uit de burelen van het Wetenschappelijk Instituut van de partij. Want als je de Bijbel goed leest, dan moet je enerzijds wel gastvrij zijn voor vluchtelingen, resumeerde de auteur in het Nederlands Dagblad, maar is de zuiverheid van de eigen groep ook wel heel belangrijk. Nou, inderdaad, alsof je Jezus zelf hoort spreken. ‘Er is u gezegd dat u de rechten van vreemdelingen en wezen moet eerbiedigen; maar Ik zeg u: maak het niet te bont.’ 

Politiek is het allemaal erg begrijpelijk. Want wie zou een kabinet laten vallen in crisistijd? Wie zou een premier afvallen die vooroorlogse zetelaantallen scoort in de peilingen? Legitieme vragen. Maar als staatssecretaris Ankie Broekers-Knol aangeeft dat het naar Nederland halen van vluchtelingenkinderen “geen structurele oplossing” is, waarom is er dan geen parlementariër die opstaat en roept: ‘Dat interesseert die kinderen geen moer, Ankie! Ze snijden zichzelf omdat ze alleen zijn in de modder, omdat ze geen moeder hebben om zich tegenaan te werpen.’ 

Misschien zijn er wel tanden geknarst. Misschien wel tranen gevloeid. Mocht dat zo zijn, maak dan geen publieksversie van je frustraties, want daar wordt het echt niet beter van. Zeg het ronduit: als ChristenUnie hebben we gestreden, maar we hebben gefaald. 

Felix de Fijter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *