Als Hans Maat de heilige Geest ervaart, beginnen zijn handen te tintelen. Veel orthodoxe christenen krijgen daar op hun beurt kriebels van. Ze moeten maar vast wennen aan een nieuw seizoen in Neêrlands kerk. “Ik zie de ruimte voor bijzondere openbaringen groeien”, zegt de directeur van het Evangelisch Werkverband.

tekst Jasper van den Bovenkamp beeld Albert Jan ten Napel

Voorafgaand aan de spraakmakende leidersconferentie There is More afgelopen maand klommen opiniemakers, columnisten en theologen verbolgen in hun gereformeerde pennen. Hoe kreeg Maat het in zijn hoofd om de omstreden opwekkingsprediker Randy Clark, die brokkenpiloot van de Toronto Blessing begin jaren negentig, op het podium van het Evangelisch Werkverband (EW) binnen de Protestantse Kerk Nederland te zetten? Ze zijn een radicale koers ingeslagen, schreef ds. Wilbert van Iperen, gepromoveerd op het EW, in een blog. “Waarom telkens weer de suggestie dat de Geest allereerst en vooral aanwezig is in genezing en dramatische geloofsvernieuwing?”, vroeg oudtestamenticus Koert van Bekkum zich in het Reformatorisch Dagblad af.

Het is niet zo dat ze – ploink – op de grond vallen

In zijn werkkamer in Terschuur zit Maat zich nog altijd af te vragen wanneer de publicisten en journalisten hun punt gaan maken. Tuurlijk snapt hij best dat er met de onderwerpen van de conferentie – de heilige Geest, genezing, zalving, opwekking – gevoelige snaren in het traditioneel-christelijke milieu worden geraakt. “Maar”, zegt hij, “we denken dat er in deze nieuwe, post-christelijke tijd een generatie is opgestaan die ontvankelijker is voor het bovennatuurlijke. Het binnenkerkelijke gekeuvel lijkt hen juist af te leiden van de behoeften die ze hebben. Ze missen de Godservaring.” Met het gekeuvel bedoelt hij de discussies over teleurstellingen als iemand met een beroep op de Geest toch niet geneest, de aandacht voor het charismatische karakter van de manifestaties en natuurlijk opwekkingsbeweging Toronto Blessing, waarvan critici de mislukkingen eindeloos uitvergroten en de successen heimelijk wegmoffelen.

Heilige energie

Volgens Maat is er in de Nederlandse kerk nu een generatie opgestaan die “openstaat voor de verbinding van het alledaagse met het bovennatuurlijke.” De twintigers en dertigers van vandaag laten het denken langs de lijnen van dogmatische concepten los en zijn vooral dorstig “naar meer”. Ze vinden het gesprek over de toe-eigening van het heil, nieuwe liedjes in de dienst en de keurige preken over het dochtertje van Jaïrus best interessant, analyseert hij. Maar, there is more! En Maat zindert van de heilige energie om dat beetje meer het stugge hout van de versleten kerkbank in te wrijven.

Voor hem is de zichtbare en voelbare kracht van de Geest een fundamentele notie in het missionaire karakter van de kerk en hij betwijfelt of de nieuwe generatie christenen wel gediend is met een voortzetting van “het rationele debat” en “een staaltje ouderwetse apologetiek.” “Op de bruiloft in Kana geloofden discipelen in Jezus omdat hij de grootheid van God toonde in de tekenen die Hij deed. Ik geloof dat de kerk in een nieuw seizoen is aanbeland, waarin we weer tegen elkaar durven zeggen dat God per definitie bovennatuurlijk is, en niet alleen maar een concept waarover je kunt denken. Ik zie de ruimte voor bijzondere openbaringen groeien. Je kunt in heel gewone PKN-gemeenten tegenwoordig maar zo terechtkomen in een cursus ‘Luisteren naar Gods stem’ waar mensen allerlei dingen ontvangen. En dan zijn ze er zelf verbaasd over, want zo’n ervaring zat natuurlijk helemaal niet in hun systeem.”

Maat schetst hoe het toe kan gaan. “Je gaat gewoon in alle eenvoud zitten, je bent een paar minuten stil en krijgt vervolgens een gedachte, een Bijbelvers of een beeld. Daarna deel je het met elkaar. Zo kan het gebeuren dat je met elkaar bidt voor Annet: ‘Heer, wilt u ons iets laten zien waarmee we Annet mogen bemoedigen?’ Altijd zijn er in een groepje wel twee of drie mensen die iets ontvangen. En niet zelden lijken de openbaringen op elkaar.”

Kunt u daar voorbeelden van geven?

“Nou ja, ik heb zelf wel een leuke om te vertellen. Ik kreeg de laatste tijd geregeld het beeld van een ridder op een paard met een lans in z’n ene hand en een brief in z’n andere hand waarop het zegel van de koning stond. Toen ik in de Sint-Joriskerk in Amersfoort stond voor de foto’s bij dit artikel, hoorde ik de Geest op een zeker moment zeggen: ‘Kijk eens goed naar boven.’ Daar zag ik de muurschildering van Joris en de Draak. Dat vond ik best leuk. Het klinkt misschien wat subjectief, maar ik begon een beetje te begrijpen hoe de Geest in mij werkt. Dat leg ik overigens niemand op; soms weet ik het zelf ook echt niet.”

En wat kunt u met die informatie?

“Ik wil helemaal niet overkomen als een geestdrijver of wonderdoener, maar ik besefte op dat moment: het is mijn taak de kerk aan te kondigen dat de nieuwe tijd begonnen is. De draak symboliseerde het monster van religie en voorspelbare godsdienst, en die draak mag ik – met anderen – om zeep helpen, zodat het Evangelie weer wordt teruggebracht tot haar kern: Christus in het middelpunt en een leven van zijn volgelingen onder de directe regie van de heilige Geest.”

Ik mag de kerkbank toch wel een beetje onder stroom zetten?

Wat betekent dat precies, leven onder de directe regie van de Geest?

“Noem het een wandelen in de werken die God heeft voorbereid. Noem het een bidden zonder ophouden. Niet dat ik geen momenten van vertwijfeling ken of dat het bij mij niet een paar dagen stil kan worden. Misschien ben ik zelf ook weleens onbereikbaar. Maar sinds ik onder die regie leef, voel ik me veel blijer en is het rendement van mijn werkzaamheden groter. Als ik direct luister naar de stem van de heilige Geest, ben ik effectiever.”

Jezus, die toch een zekere verbinding had met de Geest, voelde zich aan het kruis totaal van God verlaten. Dat is een heel ander jargon.

“Je noemt nu wel een tekst. Kijk, Hij is van God verlaten ‘opdat wij nooit verlaten zouden zijn’, hè. Ik zou dat moment van godverlatenheid voor Jezus willen reserveren, omdat de oogst ervan was dat wij van die eenzaamheid verstoken bleven. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik me niet ook met lijden, onmacht of ongeloof kan identificeren. O ja, die zitten ook in mij. Ik ben bekend met vertwijfeling en gevoelens van eenzaamheid, maar ik ken ook dat andere. Ik doe niets af aan een spiritualiteit waarin God ver weg kan zijn, maar het is niet nodig in een sfeer van godverlatenheid te blijven hangen, denk ik.”

Geradicaliseerd

In 2011 nam Maat het stokje over van toenmalig directeur Hans Eschbach. Verschillende theologen, zoals Wilbert van Iperen, vinden dat onder Maats leiding het Evangelisch Werkverband is geradicaliseerd. Met name de toenemende nadruk op genezing en bevrijding zouden in die richting wijzen. En, kritiseert Van Iperen, Maat beroept zich op een ervaring uit 2014 waarin Randy Clark hem de handen oplegde, wat tot een “diepe aanraking van de Geest” leidde en waaraan hij vervolgens bepaalde claims ontleende.

Wat is er nu precies gebeurd in 2014?

“Wat de kritiek van Van Iperen betreft: als ik oude uitgaven van het Evangelisch Werkverband lees, gaat het voortdurend over opwekking en genezing. Het verschil is dat ik die elementen voor een breder publiek praktiseer, met oog voor nederlagen en teleurstellingen. Dat kun je radicaliseren noemen, ik noem het praktiseren. En wat er in 2014 is gebeurd? Tja, ik weet het ook niet. Iemand legde de handen op m’n hart, hij bad voor me en hij heette Randy Clark. In de media wil men die ervaring graag versmallen tot ‘zalving met de Geest’, of iets dergelijks. Maar het is veel breder. Toen ik als elfjarig jochie middenin de nacht om vergeving bad voor een diefstal, werd het ineens ongelooflijk licht in mijn slaapkamer. Vrede, vreugde en blijdschap vervulden me van top tot teen. Bij Clark ervoer ik iets daarvan opnieuw. Ik zie dat moment daarom niet per se als een eerste kennismaking met de Geest. Mijn geloofsleven is vooral in een versnelling is geraakt.”

Niemand bevraagt mij kritisch omdat ik vroeger bij Harry Kuitert of Karel Deurloo in de klas heb gezeten

Waaraan merkte u dat?

“Aan de effectiviteit van mijn preken bijvoorbeeld; er werd veel meer op gereageerd. In de periode dat ik de vervulling met de Geest meer begon te ervaren, heb ik dezelfde preek eens in twee verschillende kerken gehouden. De eerste keer leidde die nauwelijks tot respons; de tweede keer zaten in elke rij mensen te huilen. Wellicht ben ik wat naïef, maar als iets goede vruchten voortbrengt, maak ik me geen zorgen.”

Passen de uitwassen van een beweging als Toronto Blessing binnen de definitie ‘goede vruchten’?

“Er zijn talloze gevallen van genezing genoteerd, maar daar hoor je critici in de regel niet over. Het gaat veelal over de pastorale brokken die er zijn gemaakt. En nogmaals, daar hebben wij oog voor. Natuurlijk, er zijn daar veel psychosomatische dingen gebeurd. Mensen die Geesteservaringen zouden hebben gehad, maar dat misschien toch te veel zelf hebben ingekleurd. En ja, je kunt ook prima vallen zonder de Geest.”

Ook mét de Geest?

“Ik heb het allemaal niet zo scherp, hoor, maar sommige mensen reageren op de vrede van God, als die over hen komt. Het is niet zo dat ze – poink – op de grond vallen; de kracht vloeit uit hun lichaam weg en daardoor zakken ze in elkaar. Als ik er zelf bij sta, begeleid ik ze zo goed en zo kwaad als het gaat naar de grond. Blijkbaar is God op zo’n moment in die persoon iets aan het doen wat heel erg nodig is. Zelf ervaar ik soms prikkelingen in mijn handen als ik bid om genezing van iemand. Dat heeft iets te maken met bekrachtiging, denk ik. Laatst bad ik voor een vrouw met slokdarm- en maagkanker; ze vertelde me dat ze dat hele gebied warm voelde worden.”

Kunt u zich voorstellen dat een grote groep protestanten vervreemding voelt bij deze praxis?

“Deze vrouw kerkt in een heel gemiddelde PKN-gemeente waar mensen na de dienst bij een kopje koffie praten over voetbal. Iemand uit de kerk kwam zelf naar me toe met de vraag of ik voor deze vrouw wilde bidden.”

Bent u niet bang dat het EW zich uit de markt prijst door met dit soort charismatische uitingen te experimenteren?

“Dat beeld willen bepaalde mensen misschien graag neerzetten, ja. Dat ik mezelf zo stigmatiseer dat ze ons op een gegeven moment uit de kerk kunnen droppen. Het enige wat ik wil – samen met zo’n tweehonderd vrijwilligers – is een brug slaan tussen krachtige elementen uit de bediening van mensen als Clark en de rationele inslag van de gemiddelde protestant. En mogen we als evangelische stroming binnen de PKN alsjeblieft een beetje eenzijdig zijn? Nee, wij vertegenwoordigen geen mainstream protestantisme. We leggen een accent in de veelkleurige kerk die PKN heet.”

Trouwe gelovigen die in bescheidenheid hun goede werken doen, zitten niet te wachten op dit soort opschudding.

“O, ik zal ze ook zeker de kerkbank niet uitjagen. Maar ik mag die bank toch wel een beetje onder stroom zetten? Persoonlijk vind ik het lastig hoor, die schare van ‘gewone gelovigen’. Die mensen die zich niet uitstrekken naar iets bijzonders, en altijd maar kalmpjes leven. Het is soms zo usual allemaal. Ik denk dat het Evangelie meer inzet vraagt.”

Zij vinden u misschien wel ADHD.

“Dat kan zijn, maar wij doen niet aan power-evangelisatie waarbij we schreeuwend over het podium lopen. Ik heb contacten met oecumenische bewegingen als de Lucasorde en het CWN en ik kan prima in een klein liturgisch kerkje met mensen bidden. En, zo vraag ik me daarnaast af, hebben we de laatste decennia niet een al te burgerlijke troostkerk voor de middenstand geformeerd? Een tehuis voor mensen die dat ‘wel fijn’ vinden en er ‘zin’ aan ontlenen? Als we de missie van Matteüs 28 serieus nemen, moet er zichtbaar licht zijn en zout dat geproefd wordt. Dat hoeft niet per se in de adrenalinestand, maar er moet wel íéts zijn. Anderzijds, zou Jezus ons in het eind der tijden, waarin we nu leven, zwakker achterlaten dan toen de pinkstergeest werd uitgestort? Dat lijkt me sterk. Ik praktiseer gewoon in alle eenvoud wat ik in de evangeliën lees.”

Is het misschien ook niet een beetje verslavend, om overal de kracht van de heilige Geest in te kunnen zetten?

“Nou ja, wat een vraag! Nu maak je er echt een karikatuur van. Ik ben gewoon Hans, ik heb een klassiek geloof, ik praktiseer het gebed voor genezing en ik geloof in zalving. En eerlijk gezegd begrijp ik even niet zo goed waarom dat bovennatuurlijke geloof met zoveel scepsis wordt benaderd. Niemand bevraagt mij kritisch omdat ik vroeger bij Harry Kuitert of Karel Deurloo in de klas heb gezeten. Iedereen vindt het prima dat ik me heb rondgewenteld in de existentiële twijfel van theologen die niet verder komen dan dat al het spreken over boven van beneden komt. Wat is dat voor merkwaardig dualisme? Waarom is alles dat zich pentecostaal of charismatisch noemt verdacht? Waarom zijn dat fundamentalisten, waarom noemen we ze radicaal en gevaarlijk?”

Krachtevangelisatie

Niet alleen binnen de kerk, ook op straat deelt Hans Maat de Geestesvruchten uit. Laatst liep hij in Rotterdam nog een man tegen het lijf die z’n roes lag uit te slapen. “Ik kreeg een indruk dat ik met hem in gesprek moest. Na zes minuten bidden begon hij te lachen en te juichen. Het was alsof ik in de Handelingen der Apostelen was beland.” Maat noemt het “een voorbeeld van krachtevangelisatie.” “Bij de IZB, de HGJB, Alpha en de Wittenberg leerde ik missionaire modellen toepassen die waren gebaseerd op soms jarenlange relaties. Ik had er toen nog geen oog voor dat God ook mensen heel snel tot geloof kan brengen. Let wel, ik heb diep respect voor pioniers, juist ook voor hen die jarenlang in zoekende zielen investeren. Daar doe ik niets aan af. Ik gebruikte die modellen zelf ook, en ik vind ze nog steeds interessant. Maar het is niet alles.”

Er is in uw ervaringen veel ruimte voor overwinning en voor de glorie van God. Wie de actualiteit op zich laat inwerken, ziet vooral moeite en verdriet. Ik voel een paradox.

“Ik ben er oprecht van overtuigd dat de problematiek in de wereld minder zou zijn als het christelijk geloof actiever geleefd zou worden. Stel je eens voor dat 1 miljoen christenen zouden bidden voor 1 miljoen buurmannen en –vrouwen. Dan hebben we al een dekking van 2 miljoen!”

De christenheid oefent al ruim tweeduizend jaar om iets dergelijks op poten te zetten. Het wil maar niet lukken.

“Ik weet niet waar jij kijkt, maar ik zie wereldwijd veel werk van de Geest. De val van de Muur, de afschaffing van de Apartheid en ga maar door. Kerken hebben bij dit soort ontwikkelingen op de achtergrond met hun gebed veel betekend. Misschien heb ik een nogal simplistisch beeld van de Bijbelse eschatologie, maar ik denk dat er binnen zestig jaar een grote oogst gaat komen, waarin de heilige Geest heel manifest aanwezig is. Kerken zullen krachtiger zijn dan voorheen en God gaat op veel plekken mensen aanspreken.”

 

Hans Maat (1968) groeide op in Vlaardingen in een gezin van vier kinderen. Hij volgde in 2011 Hans Eschbach op als directeur van het Evangelisch Werkverband. Daarvoor werkte hij bij de protestantse jongerenorganisatie HGJB. Hij is oprichter van de band Sela, waarvoor hij nog altijd liedjes schrijft. Zijn kerkelijke jeugd bracht hij aanvankelijk door in de midden-orthodoxie van de hervormde kerk, maar toen de theologische paradigma’s er vrijzinnig begonnen te schuifelen, zocht het gezin onderdak bij een gemeente van Gereformeerde Bondssignatuur. Binnen die modaliteit beweegt hij zich nog altijd, evenals binnen de confessionele en midden-orthodoxe tak van de kerk.

31 thoughts on “En de Geest sprak tot Hans Maat: dood de draak

  1. Onthullend en onthutsend interview met deze zelfbenoemde aankondiger van een nieuwe tijd. Hij vindt het maar lastig: de “stillen in den lande” en andere “gewone gelovigen” onder het kruis. EWV, quo vadis?

      1. Geprikkeld meer, vanwege de ietwat hautaine en neerbuigende houding naar doorsnee gelovigen die nog niet zover zijn. Dat verraadt meestal een slecht soort theologie die met een beroep op de Geest aan de dwaasheid en zwakheid van het kruis probeert voorbij te komen.

  2. Een fantastisch artikel waar geloof uitspreekt tegen de haast cynische vragen van de interviewer in. Dank voor de inzet van Hans Maat voor de kerk van vandaag.

    1. Ik vind de vragen niet cynisch: 1) Hans Maat steekt zelf niet onder stoelen of banken wat hij van sommige gelovigen vindt. Hij mag dan best tegen wat kritische (tegen)vragen kunnen. 2) Een journalist die alleen maar meejuicht en vragen stelt die als ‘voorzetjes’ werken… dan krijg je een artikel wat leuk is voor de eigen parochie maar waar mensen die niet overtuigd zijn na enkele zinnen al afhaken. Het siert een journalist wel als hij altijd even kritisch is, en niet zijn kritische blik laat varen als hij een ‘eigen parochiaan’ interviewt.
      3) Er zijn zoveel mensen geweest die een opwekking zagen aankomen. En hoeveel kerkscheuringen van vroeger hadden niet als doel om tot een nog betere kerk te komen?? Logisch dat de interviewer doorvraagt zodat de geïnterviewde aan de lezers kan laten zien of hij lichtzinnig optimisme onderscheidt van waar geloof.

  3. Serieus Maat en Eschbach, wie proberen jullie voor de gek te houden naast jezelf? Warm gevoel, tintelende vingers en verlichte kamer…Aha, de heilige geest! Hoezo cognitieve dissonantie. De werkelijke postmoderne christen is allang op de hoogte dat diezelfde verschijnselen zich ook bij HIndoe wonderen, reiki-aanrakingen, een concert van Justin Bieber voorkomen om maar wat te noemen en al uitgebreid aangetoond als zijnde illusionaire trucs van de hersenen door James Randi of Derren Brown.
    En dan de onschuld spelen: ” o, ze doen zo kritisch en cynisch, terwijl wij zo goed bezig zijn”. De interviewer had het lef moeten hebben om de verkondigde onzin echt aan de kaak te stellen.

    1. Mee eens. De boze maakt graag gebruik van het new age denken en de hang naar ervaring en het bovennatuurlijke. Ik raad iedereen aan om gewoon maar weer eens het goede oude boek van professor Ouweneel: ‘Het domein van de slang’ te lezen. Waar vrij duidelijk in wordt gewaarschuwd voor de actie van het handen opleggen. De warme gevoelens die dat bij deze spreker heeft opgeleverd zullen ongetwijfeld authentiek zijn….

  4. Tjonge tjonge tjonge, wat een kommetaar op zo’n geweldig iets, in de bijbel lees je niet anders( nieuwe testament tegen Jezus) wordt het niet een keer tijd om niet JEZELF VOORAAN TE ZETTEN MAAR OOK NAAR ANDEREN TE LUISTEREN, vooral d.m.v de Heilige Geest!!!
    Wat zijn jullie allemaal knap en geleerd, maar……….daarmee verander je de wereld niet en trek je niemand naar het geloof!! sta nu eens open ook voor vernieuwing want dat hebben we hard nodig. Ik bid iedere dag dat onze God zijn Heilige Geest mag uitzenden over deze aarde om de mensheid terug te brengen tot het geloof. Dus akcepteer en help en bid en leef niet zo in je EIGEN DOGMA.

  5. Een boeiend interview over de inhoud van de conferentie “Er is meer”.
    Hans Maat spreekt terecht van een ‘nieuwe tijd’.
    Wanneer de interviewer en/of lezers dit zelf niet zo ervaren, zullen zij zich er tegen verzetten en proberen degene die de ervaring (met de Heilige Geest) gehad heeft, onderuit te halen.
    Maar in de Bijbel staat: “Wie zoekt, zal vinden” en dat gebeurt tijdens een conferentie zoals met Randy Clark. Deelnemers vinden God en vinden vrede bij God.Het is geweldig dat Hans Maat en zijn teamleden het lef hebben gehad om een dergelijke conferentie in Nederland te organiseren. Bless their hearts!

  6. Prachtig, dit bijzondere werk van de Geest. Waarom toch zo vaak die angstreflexen van christenen, als God de hemel doet open scheuren en we getuige mogen zijn van tekenen en wonderen? Is dat omdat we bang zijn dat het ‘gewone’ werk van de Geest (mantelzorger zijn, trouw je werk doen op maandag, stoelen sjouwen op zondag, en vooral: dat de Geest mensen tot Christus brengt) onvoldoende gewaardeerd wordt? Wie dat laatste mocht denken: dat is hier niet aan de orde. Of is het vanwege de teleurstelling van de onverhoorde gebeden, het niet-genezen worden? Ook daar wordt mee geworsteld, ook in het EW. Ik ben blij met al die momenten dat de Geest zichtbaar en tastbaar aan het werk is. En verheug me daarnaast in het vele stille werk van de Geest.

  7. Prachtig, dit bijzondere werk van de Geest. Waarom toch zo vaak die angstreflexen van christenen, als God de hemel doet open scheuren en we getuige mogen zijn van tekenen en wonderen? Is dat omdat we bang zijn dat het ‘gewone’ werk van de Geest (mantelzorger zijn, trouw je werk doen op maandag, stoelen sjouwen op zondag, en vooral: dat de Geest mensen tot Christus brengt) onvoldoende gewaardeerd wordt? Wie dat laatste mocht denken: dat is hier niet aan de orde. Of is het vanwege de teleurstelling van de onverhoorde gebeden, het niet-genezen worden? Ook daar wordt mee geworsteld, ook in het EW. Ik ben blij met al die momenten dat de Geest zichtbaar en tastbaar aan het werk is. En verheug me daarnaast in het vele stille werk van de Geest.

  8. Sinds Mozes weten we al, dat anderen dan heilige geest gedreven, ook religieuze en spirituele trucjes kunnen doen. De herkomst van een truc valt grofweg in drie categorieën: heilige geest, duivel, menselijk. De grote vraag is hoe bij een bepaalde truc de herkomst te onderscheiden? Blijkbaar menen sommige daartoe als een kind te moeten denken en redeneren. Tja.
    Anderen wijzen naar de heilige geest zelf als leidraad, nietsvermoedend verstrikt in een enorme cirkelredenatie.
    Blijkbaar hebben andere weer zo’n enorm behoefte aan bijzonder werk van de heilige geest dat ze niet beseffen dat die behoefte er is omdat er nu eenmaal zo weinig werkelijk bijzonder werk van de heilige geest in de wereld te bespeuren valt, dat zelfs tintelende vingers of die onzin van Toronto blessing als bijzonder moet worden aangemerkt.

  9. Wat een (h)eerlijk interview waarin Hans Maat zich duidelijk en Bijbels verantwoord uitspreekt over een wat moeilijk hanteerbaar begrip in Christenland.De werkingen en uitingen van de Heilige Geest in mensenlevens die je ook in de Bijbel wel degelijk terug kunt vinden. Scherp en helder analytisch geeft Hans weerwoord op de vaak wat cynische vraagstelling van de interviewer en van kritische mede-gelovigen die je ook in de reakties op dit interview hier kunt lezen. En dat is niet alleen jammer omdat men zichzelf daardoor ernstig tekort doet maar het ook doet geen recht aan onze dagelijkse Metgezel , de Heilige Geest .Het komt wellicht voort uit vrees voor het onbekende (de Heilige Geest en Zijn werkingen) Zoals een oprecht gelovige b.v. de Bijbelse tongentaal resoluut afwijst omdat…de duivel ook kan naäpen ! Het is als een kind die lelijke woorden op een schutting ziet staan waardoor je als ouder – omwille van dat feit en uit angst voor het onbekende- weigert het kind te leren spreken en schrijven. Het kan verkeren…

    1. zie mijn reactie op Hans Eschbach hierboven. Een belangrijk punt herhaalt: Hans Maat is ook duidelijk in zijn mening over sommige gelovigen; geen stroom, geen vuur, geen resultaat. Dan mag, moet zelfs, een journalist kritisch zijn. Een journalist die dan alleen maar meeklapt en meejuicht met de geinterviewde is niet zo geloofwaardig. Als je een heel positief interview wilt over Hans Maat, dan zou je Mattheus van der Steen Hans Maat moeten laten interviewen. Maar of het overtuigend zal werken buiten de charismatische kring….. 😉

  10. Met plezier het interview gelezen en heb Br Hans als een bijzondere man ervaren evenals de Conferetie there is more
    Als behoudend Christen heb ik best geaarzeld naar de conferetie te gaan
    Echter kan ik getuigen dat God op een hele bijzondere wijze tot mijn hart gesproken heeft en hoewel er in de conferetie dingen gebeurde die onwennig voor me waren heeft het Woord van God geklonken en de Heere Jezus centraal gestaan en heb ik iets van de Kracht van de Heilige Geest mogen ervaren
    Wellicht moeten we als kerk meer durven openstellen voor wat God ook nog in deze tijd wilt geven
    En bidden voor mannen als Hans Maat Br Randy en vele anderen die de moed Hebben om gehoorzaam te zijn en kwetsbaar en eerlijk zich zo in te zetten in Gods koninkrijl

  11. Ik vind het een mooi interview en een mooie discussie. Zelf zie ik dat het onderwerp veel emoties losmaakt bij zowel voor als tegenstanders van deze gaven/ervaringen. Ik denk dat het daarin voor iedereen heel belangrijk is om respectvol te blijven ook al zitten mensen op een totaal verschillende toonhoogte, en is het begrip van beide kanten er nauwelijks.

    Er werd in de discussie genoemd dat de ervaringen van gevoel van warmte, tintelingen enz. ook in andere religies voorkomen. Wat ik zelf ervaren heb is dat het werk vanuit de Heilige Geest een vrije gift is vanuit Jezus offer. De Heilige Geest doet het door je heen om een ander te dienen. En er gebeurd net zoveel als je zelf voor open staat. Mijn ervaring met andere religies/spiritualiteit is dat het je veel eigen energie kost, en moet je het op een zeer zorgvuldige wijze mee omgaan omdat je er anders zeer vermoeid van word. En je kunt last krijgen van ‘ongewenste bemoeienis’ van deze ‘goden’. Daarbij krijgt je de ervaringen niet zomaar, voor wat hoort wat. Hoe erger je onderwerping aan zo’n godheid hoe meer je kan doen. Veel misleiding in deze religies, komen wijs over maar missen de kern. Dit is een enorm contrast met hoe de Heilige Geest werkt.

    Dit is mijn mening, en ik hoop dat het wat toevoegt aan de discussie, waarschijnlijk veel vragen.
    Groet Jan

  12. Prachtig artikel, hier bidden we voor, vernieuwing in de traditionele kerken.
    Theologie krijgt voorrang boven openbaring, intellectueel onderwijs boven karakter vorming, psychologie boven onderscheiding, programma boven leiding van De Heilige Geest, welsprekendheid boven bovennatuurlijke kracht, redeneren boven de wandel in geloof, wetten boven liefde.
    Deze dwalingen zijn uitingen van één grote basisfout en overtreding, het stellen van de mens op de plaats die God uitsluitend en alleen heeft gereserveerd voor de Heere Jezus Christus.
    Ik geniet van het werk van het EWV en bid dat de bedekking mag openbreken voor een nieuw elan in de traditionele kerk.
    Gods zegen Hans

  13. Zelfs nieuwe zakken hebben moeite met het vasthouden van nieuwe wijn.

    De oude zakken beginnen al te scheuren en te verstijven als ze de nieuwe wijn alleen al ruiken.

    Belachelijk dat een kerk die zichzelf volkomen overbodig heeft gemaakt vvoor de maatschappij en haar eigen leden (want die verlaten haar masaal) commentaar durft te geven op opwekkingsbewegingen die zoveel impact hebben.

    De religieuze politieke controle draak kon weleens de laatste zijn die het licht uitdoet. Oh nee, want God is trouw en Hij zal voor het zover is vernieuwing brengen, kijk maar naar de katholieke kerk met een paus die een open hart heeft voor wat God wil doen.

  14. Om bij de laatste reactie aan te sluiten, valt de paus niet vooral op doordat hij goede dingen doet in solidariteit, barmhartigheid en zonder enige pretentie? Het valt me op dat bij degenen die zo graag vernieuwing willen door de Geest het gevoel zo’n grote rol speelt. Maar is dat wel bijbels? Is dat niet veel meer iets van onze belevingscultuur? Vernieuwing door de Geest zie ik daar waar mensen zich met hart en ziel toewijden aan de zaak van Gods Koninkrijk, bereid zijn daartoe offers te brengen en zichzelf te verloochenen. Ik zie nog niet hoe al die emotionele dingen in dit opzicht zoden aan de dijk zetten. Bovendien zijn ze mij veel te psychologisch kwetsbaar, vaak makkelijk psychologisch te verklaren en daarom helemaal geen versterking voor mijn geloof, eerder een aanvechting: is alles op het gebied van religie geen psychologie? Ik heb al aanvechtingen genoeg, dus die wil ik er liever niet bij hebben.

  15. Ik werd vandaag op dit artikel gewezen door iemand die ik gewezen had op het interview in het Nederlands Dagblad van zaterdag 22 oktober jl.
    In dat artikel, ‘Genezing en bevrijding vragen om een oefenruimte’, zijn Hans Maat en Stefan Paas met elkaar in gesprek.
    In dit artikel geeft Stefan Paas blijk van een weloverwogen en doordachte theologische zienswijze!

    In het artikel, ‘En de Geest sprak tot Hans Maat: dood de draak’ wordt de kritiek aangehaald ,die
    Dr. Wilbert van Iperen gaf in een blog op het Evangelisch Werkverband: ‘ze zijn een radicale koers ingeslagen’.
    Wilbert van Iperen is in 2014 gepromoveerd op een onderzoek:
    “Balanceren in de kerk. Onderzoek naar presentie, profilering en receptie van het Evangelisch Werkverband binnen de Protestantse Kerk in Nederland, 1995-2010”.
    Treffend vind ik de woorden “balanceren in de kerk’.
    Het heeft in mijn beleving iets van: pas op dat je niet uit balans raakt!
    Ik denk dat de gekozen (radicale)koerswijziging van het Evangelisch Werkverband, afgaande op hetgeen ik lees in de bovenstaande twee artikelen, niet positief bijdraagt aan de thema’s genezing en bevrijding.
    Ik denk dat het gelovigen, die met (langdurige) ziekte en moeite te maken hebben, onnodig beschadigd en kwetst.
    Het is niet meer balanceren in de kerk, maar een kerk uit balans!
    Is de prijs waard die betaald moet worden voor de “dorst naar meer” ?

    In het nawoord van het boek van Wilbert van Iperen) ‘Balanceren in de kerk’ sluit hij af met de volgende treffende woorden:
    “In zijn boek ”Een huis voor de ziel’ wijst prof. dr. Henk de Roest, in navolging van Bonhoeffer, op het risico van ‘dromen’ over de kerk. Het zijn kritische woorden die mij de afgelopen jaren vergezeld hebben tijdens mij werk als predikant:

    “…. het is het risico voor de leiding van elke christelijke gemeenschap, welke vorm zij ook heeft en hoe positief haar bedoelingen ook zijn, dat zij de droom meer liefheeft dan de realiteit. Een droom of richtinggevend beeld is immers gemakkelijker te ontwerpen dan te realiseren. Achter het liefhebben van de droom gaat echter een visie op de kerk schuil die haar beschouwt vanuit de deficiëntie, vanuit het tekort (….).
    Deze appellerende taal zet kerkmensen onder druk, het is geen taal die het oog en het oor opent en de ziel vleugels geeft. In de kerk is juist een taal nodig die niet bij tekortkomingen blijft staan, maar die mensen op de hun gegeven gaven aanspreekt. Het gaat om de taal die past bij het beloftekarakter van het evangelie. Vragend, maar ook aanzeggend, toesprekend ‘van de andere kant’, ruimte schenkend.
    Het gaat om een taal die geen verwijten maakt, maar zegent. “

  16. Na 45 jaar ervaring in het charismatische wereldje was ik geschokt door de eerste helft van het boek van R.Clark: gelijksoortige ( eenzijdige ?) schokeffecten en teleurstellingen die ik heb gehad.
    Ook veel van de kritische geluiden van diverse mensen ken ik uit ervaring.

    Edoch:
    de uitgave “Schoon Schip” van het E.W. heeft me enorm geholpen bij het pastoraat, me opnieuw gestimuleerd van Gods Geest aanwijzingen te krijgen, en erop te vertrouwen bij de voorbede.
    Tijdens een conferentie met John Wimber en zijn team in Engeland heb ik veel gezien, geleerd en afgeleerd. Geen overdrijving of geschreeuw, maar reële toepassing van de Bijbel.
    Ook de lessen van Ds. Kraan en Ds. van Dam hebben me in het verleden gevormd en geholpen bij mijn taak in groeiende Pinkstergemeenten.

    Alstublieft, broeders en zusters van het EW en zogenaamde tegenstanders laten we niet opnieuw doen wat Paulus benoemt in 1 Kor 12:21”…het oog kan niet zeggen tot de hand:ik heb u niet nodig…
    Het tegendeel is waar. Ook, en misschien wel juist, in onze tijd.
    In de Heer verbonden, Hans Koch

    Assen, 24-10-2016

  17. Geweldig om te zien hoe Hans Maat zich uitstrekt naar de werking van De Heilige Geest. De Engelse vertaling van 2 Cor. 1:22 zegt: and he has identified us as his own by placing the Holy Spirit in our hearts as the first installment that guarantees everything he has promised us. Bij de wedergeboorte wordt de HG blijkbaar in ons geïnstalleerd als garantie voor alles wat Hij ons heeft beloofd. In het Grieks wordt voor de HG dunamis (dynamiet) gebruikt. In Christus woont de volheid van God in het menselijk lichaam (Col. 2:9-10). 2 Cor. 4:7 spreekt van deze buitengewone kracht in ons. Beseffen we nog wel in de kerken welke kracht God in ons heeft gegeven? En dat deze gegeven is om te gebruiken! Streef dan naar de gaven van de Geest (1 Cor. 14:1). Zelf heb ik al bij vele mensen (in Jezus naam) in de PKN en in de kerkraadskamer van onze eigen CGK kerk demonen bij mensen mogen uitdrijven die volledig door demonen waren overgenomen (zie de vele voorbeelden in het boek Markus) maar ook mensen van stemmen in hun hoofd e.d. mogen bevrijden. Ook bij vele ongelovigen, criminelen en moslims heb ik dit mogen doen door hun een eenvoudige geloofsbelijdenis te laten opzeggen. De HG die daarna altijd in hen kwam verdreef altijd, zonder één uitzondering de demonen. Dit is altijd weer ontroerend en indrukwekkend om te zien: De kracht van God die in ons wordt geïnstalleerd bij de wedergeboorte. Ga zo door Hans Maat! Wij zijn met Christus (nu al) gezeten in de hemelse gewesten (Ef. 2:6) en in die hemelse gewesten heeft Hij ons gezegend met alle geestelijke zegeningen (Ef. 1:3).

  18. Begrijpelijk dat het voor (mensen als) Hans zoeken is naar hoe Jezus het ook al weer heeft voor gedaan….Want dit heeft helemaal niets te maken met New age… Dit is een levenswijze die 2000 jaar geleden aan ons geïntroduceerd door de Heilige Geest. Alleen heeft de kerk het door de eeuwen heen ‘vergeten’. Heeft hier en daar belangrijke elementen vervangen door eigen “betere’ inzichten en intussen weten wij kerkgangers bijna niet meer beter dan dat het zo hoort… Tot dat je er echt in duikt en bereid bent (al is het om God een kans te geven) om als een christen uit het boek handelingen in je geloof te gaan staan. Noem het goed of noem het fout…Je persoonlijke geloofsbeleving bepaal je zelf en dat behoor je op basis van een eigen onderzoek te doen. Kopieer niet de gedachten van de ander maar onderzoek zelf wat God voor jou betekend. Onderzoek dat met een open hart en met als doel intiemer te worden met Vader. Of is dat geen gezond verlangen…?

  19. Hans Maat heb ik meegemaakt als een zeer inspirerend spreker op de Mannendag Alblasserwaard, samen met spreker Henk Binnendijk. Hans ga zo door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *