Voor het eerst sinds jaren kreeg ik afgelopen maand weer eens een cassettebandje in handen. Het bleek een productie van een bandje uit Rotterdam-Zuid, Boeije genaamd. Titel: Drie lange dagen. Oplage: honderd stuks. Op het omslag een ruïne van een kerk op ongemaaid grasland. ‘Drie lange dagen’ verwijst naar de niemandstijd van Christus tussen dood en opstanding.  Het is de plek waar leadzanger Rienko ronddoolt, zegt hij. De muziek “gaat over verval en hoe die ruïne van geloof blijft trekken”. 

Track twee van drie, ‘Sluit Mijn Beide Ogen’ is een arrangement op het aloude slaapliedje ‘Ik ga slapen, ik ben moe’. Rienko maakte het ter nagedachtenis aan zijn overleden moeder die het, zoals zoveel vaders en moeders, duizend keer met hem zong voor het slapengaan. In het versje klinken de grondtonen van moederliefde en resoneert het eenvoudige en onwankelbare geloof van een kind, dat van ruïnes niet weet.

Ik moest aan het nummer denken toen de kookpot van Nashville overliep, vorige maand. In zekere zin is ook de kerk in Nederland in een niemandstijd beland. Haar dood is alom en herhaaldelijk aangekondigd en verkondigd – meest recent door het Sociaal Cultureel Planbureau – en het geloof in de opstanding ervan moet je met een lantaarntje zoeken. Het Nashvilledebat is een afspiegeling van de strijd die je in zo’n tijdsgewricht kunt verwachten. Overleven door je vast te klampen aan wat lange tijd alom vertrouwd en goed was, of door aan te haken bij wat alom vertrouwd en goed is geworden. 

In het debat erover, kun je rustig vaststellen, zijn de grondtonen van de liefde overschreeuwd. Daar zijn we als christenen in Nederland verbazingwekkend goed in geworden. En dat terwijl christenen elkaar juist in die basisklanken zouden moeten herkennen: Zegt een ondertekenaar van de Nashvilleverklaring tegen een niet-ondertekenaar van de Nashvilleverklaring: Ik ga slapen, ik ben moe. Zegt de niet-ondertekenaar van de Nashvilleverklaring tegen de ondertekenaar van de Nashvilleverklaring: ‘k sluit mijn beide oogjes toe. 

Felix de Fijter

Bovenstaande tekst verscheen als hoofdredactioneel commentaar bij het februarinummer van De Nieuwe Koers.

ps. Het album Drie lange dagen is verder te beluisteren op Spotify.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *