Home>Opinie>Je suis Trump

Je suis Trump

Was het een eco-, een Latino-, een femi- of een jihadkogel? We zullen het misschien nooit weten. De complottheorieën rollen over elkaar heen. Vijanden had hij genoeg. De wereld keek toe: de live-moord op de 45e president van de USA, Donald J. Trump. Opgenomen in de hall of fame van vermoorde voorgangers: Lincoln, Garfield, McKinley, Kennedy. Een hele generatie zal zich die dag, die beelden, blijven herinneren. De wereld hield haar adem in. Toch Rusland?

Toen kwamen de reacties. In alle hoofdsteden gingen de mensen de straat op met de bekende Charly Hebdo-leuzen: ‘Je suis Trump!’ Een burgemeester van een wereldstad droeg demonstratief een Trump-pruik. Het volk volgde massaal. Iedereen begreep dat je alles mag zeggen, maar dat je iemand daarvoor niet doodschiet. Vrijheid van meningsuiting geldt voor iedereen. Zelfs voor de president van een wankelende wereldmacht die wanhopig weer (!) groot wil zijn. En er was wereldwijd grote compassie met dit grote, grote, heel grote stervende land. Dreaming of the past.

Stars and stripes

Ik heb mij teruggetrokken en ben voor de spiegel gaan zitten. Vechtend met de mij bespringende monsters van gedachtenflarden. ‘Zo, het is voorbij. Nu hebben we broeder Pence nog. Goed kapsel. Nette vent. Hand op de Bijbel. Franklin Graham bidt andermaal’, hoor ik mezelf zuchten. Dan: ‘Och arme… Zie ik Donald voor de hemelpoort, stralend met de stars and stripes, roepen I’ll make heavens great again’. Ik loop met hem op en voel een hand op mijn schouder. Een engel kijkt mij aan en zegt: ‘Je suis Trump. En jij?’ Ik besef dat ik kleur moet bekennen. Waar is mijn Je suis Trump-button? Vergeten! ‘Ja, ik, ik ben ook Trump’, stamel ik. ‘Zo’, zegt de engel, ‘en wat is er dan zo Trump aan jou? Vertel!’

Een engel kijkt mij aan en zegt: ‘Je suis Trump. En jij?’

Ik open mijn ogen en zie mijzelf aan in de spiegel. Ik slik. Ik ben ook een beetje dominant, ik vul ook gelijk de kamer, ik ben ook een man die van alles denkt, ik ben een narcistische hypochonder die zijn eigen begrafenis bij elke verkoudheid regisseert, ik ben ook bang voor de ondergang van het Westen en de blanke suprematie, de hordes uit het Oosten en het Zuiden, ik ben ook pro-Israël en pro-life, ik ben ook, ehm, evangelical. Ik ben ook verward over alles. O ja, en mijn kinderen hebben de wind niet meer in de zeilen. Mag ik terug naar 1970?

Nepnieuws

Dan schatert een andere engel: ‘Ik krijg net door dat het nepnieuws was. Die Trump staat gewoon op het bordes van het Witte Huis!’ Ik ben wederom verward, zit nog steeds op de rand van mijn bed en kijk in de spiegel. Ik zie dat ik niet blij ben. Omdat het nepnieuws was en Trump gelukkig (?) nog leeft, niet blij omdat Trump dit nepnieuws waarschijnlijk zelf heeft laten fabriceren, niet blij omdat ik nu niet weet wat Pence gaat doen en Franklin niet nodig is. Ik weet het niet meer. Poetin feliciteert Trump met zijn opstanding. Het spektakel gaat door.

Op dat moment besluit ik op te staan. Ik sta nu voor de spiegel en zie een oude verwarde man. Ik pak de spiegel van de wand, keer hem om en hang hem weer op. Geen spiegel en geen reflectie! Met je blote voeten op het koude zeil. Wakker worden! Iedereen is gek behalve ik! Je suis Otto! Staat die engel weer naast mij en zegt: hoe weet jij dat jij jezelf bent? Dat is vrijwel altijd nepnieuws.’

Otto de Bruijne is presentator, spreker en kunstenaar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *