De Christelijk Gereformeerde Kerken happen naar adem nu de GKv-synode er met hun fusiebesluit en vrouwenstandpunt de turbo opgooien, zegt Stefan Paas.

Nico ter Linden zei ooit dat het verschil tussen twee gereformeerde kerkgenootschappen net zoiets is als het verschil tussen een mannetjeskakkerlak en een vrouwtjeskakkerlak. ‘Vanbuiten zie je geen enkel verschil, maar voor de beestjes zelf is het ontzettend belangrijk’. Wie de foto’s heeft bekeken van de synodevergaderingen van de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) en de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt (GKv), ziet dat dit niet helemaal klopt. De CGK’ers komen bijeen in stemmig herenkostuum, onderbroken door een enkel overhemd; het uniform van de GKv’ers blijkt een geruite bloes met korte mouwen.

De GKv-synode logenstrafte alle grappen over synodes die eindeloos vergaderen maar nooit een besluit nemen

Of het met die opgestroopte mouwen te maken heeft, weet ik niet, maar de GKv-synode logenstrafte alle grappen over synodes die eindeloos vergaderen maar nooit een besluit nemen. Op 16 juni besloot de kerkvergadering dat alle ambten voortaan ook open staan voor vrouwen. Een dag later werd een al even koene stap genomen: de relatie met de in 1967 afgesplitste Nederlands-gereformeerden werd hersteld. Beide kerken zullen weer één worden.

Turbo
De CGK-synode bleef naar adem happend achter. Ze hadden net een besluit over de Gereformeerde Theologische Universiteit (een fusie tussen de theologische opleidingen van GKv en CGK) nog maar weer eens uitgesteld, en nu gooide de GKv de turbo erop. Synodevoorzitter Buijs sprak in het Reformatorisch Dagblad van een “teleurstellend” besluit. Misschien niet zo’n handige uitspraak van iemand die niet op persoonlijke titel spreekt, maar wel begrijpelijk. Immers, voor de CGK wordt het nu lastiger om haar rol te bepalen. Het kerkgenootschap was altijd zo’n beetje het oliemannetje van de gereformeerde gezindte, ook omdat het alle verschillen die in die gezindte leven in de eigen boezem verenigde. CGK’ers stelden een zekere eer in die plek tussen de linies; CGK’ers waren ook graag actief in de gereformeerde oecumene. Maar door het GKv-besluit worden de ruimtes om de CGK heen groter: ‘links’ staat straks een grote kerk van zo’n 150.000 leden met vrouwen in het ambt, en ‘rechts’ staat een iets minder grote kerk met ongeveer 100.000 leden, de Gereformeerde Gemeenten, die dat een grote ketterij vinden. Beide grote kerken zijn bovendien veel homogener dan het veelstromenland dat de CGK (70.000 leden) altijd is geweest. Door het GKv-besluit komen de CGK voor de keus te staan: meebewegen naar het midden van kerkelijk Nederland, of aan de (inmiddels tamelijk uiterste) rechterflank blijven. Dat kan gemakkelijk tot scheuringen leiden, vrees ik.

IJzersterke argumenten
Intussen lijkt het GKv-besluit mij wijs. In 2001 schreef ik al dat de missionaire situatie van het hooggeëmancipeerde Nederland wel ijzersterke argumenten vergt om vrouwen blijvend uit de ambten te houden. De GKv-synode heeft vastgesteld dat zulke doorslaggevende argumenten er niet zijn; met de Bijbel kun je op dit punt rechtzinnig en gewetensvol meer kanten op. Gereformeerde kerken wereldwijd maken op dit punt dan ook verschillende keuzes. Naar het zich laat aanzien wordt van de CGK hier binnenkort ook opnieuw een keus gevraagd. Of het kerkgenootschap dat overleeft, is de vraag.

Met de Bijbel kun je op het vrouwenpunt rechtzinnig en gewetensvol meer kanten op

2 thoughts on “Kakkerlakkendans

  1. Een andere oplossing lijkt mij, wellicht te meer in bijbels perspectief, het ambt van ouderling aan mannen, het ambt van diaken aan vrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *