In de Grote Kerk in Dordrecht hebben vijfhonderd, voornamelijk grijze protestanten zich verzameld voor de derde editie van de Nationale Synode. Geen zorgen, ik mag ze grijze koppen en bobo’s noemen. Of in elk geval, ik ben er op de dag zelf ook mee weggekomen. Ze zijn nog verrassend sportief, die babyboomers. Als vertegenwoordiger van de Z-generatie en kritische side-kick van Tijs van den Brink werd mij het podium geboden om valkuilen en problemen op het pad richting kerkelijke eenheid te signaleren.

‘Ze zijn er dan nog wel, die tieners, maar wat kunnen ze in de kerk met hun ingewikkelde leven vol tegenstrijdigheden?’

En dat waren er nogal wat. Het grootste probleem is niet de kloof tussen denominaties, maar de kloof tussen generaties die elkaar onbewust in bescherming nemen en elkaar zo niet meer kunnen aanvoelen. Zie het als een ouder-tiener dynamiek. Als ouder maskeer je je eigen kwetsbaarheid en gebreken zo goed mogelijk om je kind positieve sturing te kunnen geven. En als brave tiener respecteer je je ouders’ gezag thuis en zorg je ervoor dat ze niet weten wat je in het weekend uithaalt. Als iedereen zijn rol goed speelt, ontstaat er op die manier een ogenschijnlijke harmonie aan de keukentafel.

En dat is precies de verstandhouding waarmee we in de kerk het gapende gat tussen ‘jong en oud’ lijken op te vullen. Maar veel haalt het niet uit. Ze zijn er dan nog wel, die tieners, maar wat kunnen ze in de kerkbanken met hun ingewikkelde leven vol tegenstrijdige identiteiten, verlangens, vragen en opvattingen? Niet veel. En dus waren de christelijke tieners niet in Dordt op 5 november, maar stroomden ze samen voor de derde editie van het BEAM-festival, 104 kilometer verderop in de Melkweg in Amsterdam. En terwijl ze losgaan op hiphop en relipop voelt het heel even alsof hun zaterdagavond- en zondagochtendwereld versmelten. Maar feitelijk is er een dieperliggend probleem dat popular culture met een christelijk randje niet kan verbloemen.

Dat probleem is simpelweg dat de kerk van vandaag geen ruimte geeft aan de complexe werkelijkheid van jongeren en die gemakshalve interpreteert als de ‘rebelse fase’. Als ouders en leidinggevenden hun rol afleggen en in de spiegel kijken, worden ook zij teruggestaard door verschillende en soms zelfs tegenstrijdige identiteiten, verlangens, vragen en opvattingen. Dat kan niet anders. Mens-zijn is nu eenmaal messy. Als we het daarover eens worden, en elkaar daarin herkennen, dan kan dat wel eens de eerste grote stap zijn op het pad naar onderlinge eenheid.

I’m a mess. You’re a mess. The church’s a mess. The world’s a mess. Let’s get messy together.

Katie Vlaardingerbroek

One thought on “Let’s get messy together

  1. Beste Katie,

    Dank dat je de werkelijkheid van de tiener-van-nu beschrijft. Persoonlijk denk ik trouwens dat er ook onder twintigers, dertigers en veel ouderen veel rollenspelers ronddarren, om in stand te houden wat ‘we’ hebben…. om vervolgens te verliezen wat we zo graag zouden willen hebben: een liefdevolle gemeenschap van mensen die niet zonder elkaar willen.
    En ja: wie van buiten naar binnen kijkt vraagt zich vast af wel of niet onderdeel van dat rollenspel te willen zijn. Wel, dat houden we vast geen jaren meer vol…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *