Veel dominees en voorgangers vragen zich vertwijfeld af: zitten er straks, als die stomme coronacrisis voorbij is, nog gelovigen in de kerk? Veel gelovigen vragen zich vertwijfeld af: ben ik, als straks die coronacrisis voorbij is, nog gelovig? De Nieuwe Koers ging in de leer bij de woestijnvaders, de jezuïeten en de vervolgde kerk.

tekst Jurgen Tiekstra beeld De Nieuwe Koers

De woestijnvaders

Het opbouwen van regelmaat geeft ankerpunten om God niet te vergeten. Een kiezel in je broekzak, een gebedssnoer in je tas.

Al twintig jaar is theoloog Mattias Rouw begeesterd door de geestelijke rijkdom die hij vindt bij de woestijnvaders en in de oosters-orthodoxe kerk waarvan zij deel uitmaakten. De woestijnvaders, en ook -moeders, waren mensen met illustere namen als Johannes van de Ladder, Moses de Donkere, Antonius de Grote en Syncletica van Alexandrië. Het gaat hier om Jezus-volgelingen die in de eerste eeuwen na Christus leefden in landen als Griekenland, Egypte en Syrië. Daar leidden ze een ascetisch, aan God gewijd bestaan, met een diepgaande spiritualiteit.

Rouw schreef meerdere boeken over wat de woestijnvaders ons vandaag nog bijbrengen. Vlak nadat half maart de tegen corona gerichte overheidsmaatregelen in waren gegaan, verscheen zijn nieuwste boek: 7×7. Levenslessen van de woestijnvaders. “Sinds de uitbraak van corona leven we met sociale distantie,” vertelt hij, “maar die distantie was ooit de corebusiness van de woestijnvaders. Ook zij waren op zoek, mét die afstand, naar een zinvol leven. Monnik-zijn is niet voor iedereen weggelegd. Het is een roeping. Toch zijn er voor ons elementen uit hun leven te halen.”

‘Social distancing was ooit de corebusiness van de woestijnvaders’

Wat de woestijnvaders deden, was het ritualiseren van het dagelijks geloofsleven. “God is overal. Je hebt een kerkgebouw niet per se nodig”, zegt Rouw. “In de Bijbel staat letterlijk dat God niet woont in huizen die door mensenhanden zijn gemaakt. Al denk ik wel dat God zichtbaar kan worden waar mensen bij elkaar komen. Zeker als je een diep besef hebt van het avondmaal of de eucharistie is de kerk een plek om een stukje hemel op aarde te vinden. Maar de woestijnvaders waren vaak alleen. Ze zwierven door de woestijn of woonden met een groepje in hutjes, zonder dat een priester dichtbij aanwezig was. Hun levens kunnen ons inspireren, en inspiratie is erg belangrijk. Als je met z’n allen in een kerk zit, vuur je elkaar aan, terwijl als je alleen thuis bent, de liefde voor God kan stilvallen. Het overviel ook mij hoe gemakkelijk het al snel wordt om op zondag in bed te blijven liggen. Dat is niet wat ik wil, maar het leven glijdt vanzelf die kant op. De monnikenverhalen helpen me om focus te houden op wat ik wil.”

Dit is 10 procent van het artikel. Verder lezen? Neem een abonnement? Of koop dit nummer digitaal. Dit artikel is los te koop in de webshop. Lees het gratis met de code GRATISVANKOERS. Je ontvangt het stuk dan in je mailbox.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *