Promovendus Michael Afanasyev vindt dat je het pastafarisme als religie én als parodie kunt uitleggen. Hij ziet geen tegenstelling. De spaghettipriester reageert op het Koersforum van december, waarin Taede Smedes, Lody van de Kamp en Sophie van Bijsterveld alledrie stellen dat de vrijheid van religie niet bedoeld is voor ludieke initiatieven als het pastafarisme.

“Taede Smedes vraagt zich af: ‘Is het pastafarisme een echte religie of een parodie?’ Deze vraag veronderstelt dat er sprake zou zijn van een keuze: iets is volgens Smedes óf een religie óf een parodie. Het lukt Smedes zelf een ‘godsdienstfilosoof, theoloog en publicist’ tegelijk te zijn. Waarom zou het pastafarisme niet een religie én een parodie tegelijk kunnen zijn? Smedes twijfelt ook of de TU Delft iets zegt over de vraag of pastafarisme een religie is. In haar brief aan het College voor de Rechten van de Mens schrijft de TU Delft: ‘Men kan zich afvragen in hoeverre sprake is van een godsdienst of levensovertuiging.’ Een door publieke middelen gefinancierde onderwijsinstelling kent zichzelf hier de morele en de juridische capaciteit en het recht toe om te bepalen wat wel en wat niet een religie is. Wat zou Smedes ervan vinden als een universiteit zich dat zou afvragen over het christendom?

Lees dit nummer digitaal. Of sluit een (proef)abonnement af. Wie voor 31 december voor een jaarabonnement kiest, krijgt 20 euro korting.

Lody van de Kamp stelt dat op basis van het hanteren van symbolen voor hun god het pastafarisme niet verder komt dan de parodie op godsdienst, en daar is de vrijheid van godsdienst niet voor bedoeld. In het hindoeïsme worden talloze symbolen voor goden gehanteerd. Is een vliegend spaghettimonster nou zoveel vreemder dan een roze man met vier armen en het hoofd van een olifant? Of is de vrijheid van godsdienst volgens Van de Kamp ook niet bedoeld voor de anderhalf miljard hindoes? Van de Kamp verzoekt de pastafari’s niet te eisen ‘wat ze de ander in wezen niet gunnen.’ Maar het is juist Van de Kamp die het pastafarisme geen erkenning als religie gunt. Het pastafarisme heeft heilige teksten, feestdagen, rituelen, miljoenen aanhangers en wereldwijde erkenning. Wat is er nog meer nodig zodat Van de Kamp erkent dat het pastafarisme een religie is?

Sophie van Bijsterveld vindt het volkomen terecht dat de rechtbank oordeelde dat het pastafarisme niet aangemerkt kon worden als een godsdienst of levensovertuiging. Er zou geen sprake zijn van voldoende ‘serieusheid’. In onder andere Oostenrijk, Nieuw-Zeeland, Duitsland en Zwitserland wordt het pastafarisme wél als religie gezien. Het vergiet wordt daar erkend als religieus hoofddeksel en pastafari’s hebben in deze landen inmiddels rijbewijzen ontvangen waarin ze poseren met een vergiet op hun hoofd. In Nieuw-Zeeland en in Canada kunnen pastafaripriesters tegenwoordig ook juridisch bindende huwelijken voltrekken. Kennelijk wordt het pastafarisme in deze landen wel als voldoende ‘serieus’ gezien. Wat maakt Nederland zoveel anders dan Nieuw-Zeeland of Oostenrijk, dat het pastafarisme daar wel een religie mag zijn en in Nederland niet?”

Michael Afanasyev is priester in de Kerk van het Vliegend Spaghettimonster. Hij wil binnenkort vanwege zijn overtuiging aan de TU Delft promoveren in een piratenpak, maar daar heeft de universiteit vooralsnog een stokje voor gestoken.

beeld Lars van den Brink

Lees dit nummer digitaal. Of sluit een (proef)abonnement af. Wie voor 31 december voor een jaarabonnement kiest, krijgt 20 euro korting.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *