Een bres in mijn prille geloof

God mag dan onveranderlijk zijn, de gemeenschap van zijn gelovigen is dat niet. Nu ik alweer een paar jaar naar de kerk ga, merk ik hoezeer mijn geloof niet alleen van Hem of Haar afhangt, maar van zeer menselijke wezens. Van kapelaans bijvoorbeeld, die je in je hart raken als ze de mis opdragen, maar die ook weer kunnen vertrekken; van kerkgangers die je leert kennen, met wie je zelfs

‘We pamperen onze kinderen als prinsesjes in IKEA-ballenbakken’

Het leven van tieners vandaag moet vooral leuk, pijnloos en zonder teleurstelling verlopen. In hoeverre contrasteert de christelijke opvoeding vandaag eigenlijk met dat dominerende ideaalbeeld van een succesvol leven? Filosoof Ewald Mackay en directeur Els van Dijk van de Evangelische Hogeschool signaleren pedagogische onmacht. tekst Jasper van den Bovenkamp beeld Jedi Noordegraaf Wie een beetje zijn kranten heeft gelezen, zag de afgelopen tijd geregeld een kolommetje over het veranderende opvoedpatroon van
zand in open handen

Otto de Bruijne over een tweede verwondering

Ze hadden zich een leven lang ingezet in ‘opgewekte kringen’. Ja, ze zouden hun leven geven voor Jezus. Tot het onwaarschijnlijke gebeurde. Nee, ik moet zeggen, het onwaarschijnlijke hen overkwam. Alles vervaagde. Na een poosje teleurgesteld buitenkerkelijk, of buitengemeentelijk, te zijn geweest, bleek alles te vervagen tot er op een moment niets meer was, ‘daarboven’. De geloofsboeken uit de boekenkast. Emigratie naar Platland volgde. Was het dan allemaal onzin geweest?

Darwin heeft een punt en God is zijn schepper

Christelijk geloof en evolutietheorie zijn niet strijdig, vindt Gijsbert van den Brink. Zijn boek En de aarde bracht voort zal zijn ‘tegenstanders’ onrustig maken, want hij komt hen dicht op de huid. In het grootste deel van de Nederlandse kerken noemt men het gesprek over schepping en evolutie een achterhaalde discussie. Immers: die twee gaan toch prima samen? In de meer orthodoxe kerken en in evangelische kring, zeg de achterban

Niet goed wijs

tekst Paul Visser In Amsterdam voelen veel mensen zich te slim om te geloven. Ze gaan uit van het idee dat geloven een kwestie is van 'verstand op nul en blik op oneindig'. En als jij daar een goed gevoel bij hebt, is dat prima, want Amsterdammers zijn trots op hun tolerantie! Maar de combi van intelligentie en geloof blijft voor velen een contradictie. Net zoals modieus gekleed gaan en

Waarom ik geen christen meer wil zijn

Regelmatig vraag ik mezelf af hoe het kan dat ik nog steeds geloof. Ik heb uitstekende redenen om geen christen meer te willen zijn. Lang heb ik geprobeerd deze redenen te weerleggen met argumenten of ze domweg te negeren. Maar dat werkt niet. En dat wil ik niet meer. Tijd dus om ze onder ogen te zien. Ik heb ze voor mezelf opgeschreven en kwam tot een stuk of tachtig