Ik denk er serieus over na om een tattoo te laten zetten. Ik ben nu 66 en het wordt wel eens tijd. Echter, ik twijfel. Wat moet er op mijn lijf komen? Waar? Hoe groot? Moet het zichtbaar zijn voor iedereen? Gaat mijn vrouw dat leuk vinden? Nou, ja, baas van eigen huid toch?

Ik overweeg een reclametekst: een Shell-schelp op mijn voorhoofd, op de ene wang het Albert Heijn-logo en op de andere dat van de Aldi. Ik schat dat ik voor de rest van mijn leven een paar honderd euro per maand aan sponsorgeld kan bedingen. O, ja… de rest van mijn leven met een reclametekst op mijn gezicht. Wat als AH failliet gaat of fuseert met een Chinees?
Of zal ik een kruis-anker-hart op mijn pols of dij laten zetten? Als ik ga zwemmen kom ik uit de kast. Of Cristaltheatraal: God loves me & so do I. Of misschien in mijn hals…

Maar als ooit de aan cellulitislijdende overheid ingrijpt en vanwege haar burka-keppel-kruis-fobieën alle reli-uitingen verbiedt, moet ik dan mijn tattoos afplakken en kan ik geen zwembad meer in? Of zal ik solidair ‘Je suis… Charlie, Jezus, Nelson, of welke held dan ook, zichtbaar met afbeelding laten zetten? Of mijn geliefde automerk, of de namen van mijn vrouwen, of de namen van de kinderen, of mijn samengestelde cocktail-gezin… en de huisdieren. Of de plattegrond van mijn woonplaats voor als ik straks de weg naar mijn huis niet meer kan vinden.

Ik twijfel. In het TV-programma Jinek discussieerden zwaar getatoeëerden over die eerste tattoo. Hun moeders waren geschokt: nu is mijn schone roze kind niet meer zoals hij ooit was! Alsof er voor de tweede keer een navelstreng werd doorgeknipt. Een van de tattoo-tot-in-de-hals-gasten hoopte dat zijn blanco zestienjarige zoon het nooit zou doen want hij had er nu zelf spijt van. Het is toch heel definitief. Het is toch iets waardoor het lichaam moet bezwijken voor het op hol geslagen hoofd. Een emotioneel moment en daar sta je met draken, goden, helden, teksten, symbolen voor de spiegel. Ben ik dat? Word ik de onderdaan van mijn tattoos? Ik denk aan mijn vriend uit Afrika die grote insnijdingen op de wangen had vanwege zijn stam en clan. Voor het leven getekend.

Tijdens een lezing voor een groep christenstudenten hoorde ik mijzelf de volgende kort-door-de-bocht-tekst uitspreken: als christen zet je toch geen tattoo?! Tumult. Protest. Ik had op een rode knop gedrukt. De discussie barstte los. Hoezo zetten christenen geen tattoos? Nou ja, waarom zouden christenen aan plastische chirurgie doen als het uitsluitend om schoonheid of bestrijding van ouderdom gaat? Laat je niet bij de neus nemen, ook al is het een patato-hawk-pinpoint-nose. Niet op je neus kijken!

Ik ben eruit. Ik laat m’n lijf zoals het is. Mijn morsig lijf. Mijn vormeloos begin en einde is niet van mij. Ik ben gemaakt, gekocht en betaald door de Allerhoogste. Ik ben eruit: ik doe het niet! Maar mocht iemand een tattoo zetten of gezet hebben, dan heb ik begrepen dat de Eigenaar dat op de koop toe neemt. Hij ziet het schone hart aan.

Otto de Bruijne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *