Regelmatig vraag ik mezelf af hoe het kan dat ik nog steeds geloof. Ik heb uitstekende redenen om geen christen meer te willen zijn. Lang heb ik geprobeerd deze redenen te weerleggen met argumenten of ze domweg te negeren. Maar dat werkt niet. En dat wil ik niet meer. Tijd dus om ze onder ogen te zien. Ik heb ze voor mezelf opgeschreven en kwam tot een stuk of tachtig redenen waarom ik geen christen meer wil zijn. De beste vijf zet ik hier op een rij. 

tekst Herman Wegter

  1. Omdat de bijbel een raar boek is

Als de Bijbel het woord van God is, dan zou je verwachten dat het perfect is. Toch? Maar dat is niet zo. Een voorbeeld: in Matteüs staat dat Judas zichzelf ophing, terwijl in Handelingen staat dat Judas’ buik bij een val werd opengereten. Daarnaast is ‘het verhaal’ van de Bijbel een vreemd verhaal. Een vaderfiguur die zijn goddelijke zoon mens laat worden, laat martelen en vermoorden als straf voor de fouten van de hele mensheid. Dat had makkelijker gekund, denk ik dan. En dan al die vreselijke dingen die in de Bijbel staan. Die teksten waar we liever overheen lezen, die we graag wegredeneren, maar die er wel in staan. Zoals deze in 2 Koningen 2: ‘Toen hij (Elisa) naar de stad omhoog liep, rende een troep kinderen op hem af die hem uitlachten en schreeuwden: “Kaalkop, kaalkop! Zet ’m op, zet ’m op!” Elisa keek om, en   toen hij de kinderen zag, vervloekte hij ze in de naam van de heer. Meteen kwamen er twee berinnen uit het bos, die tweeënveertig van de kinderen verscheurden.’

Dat de kerk lijkt op een amateuristisch orkest dat Beethoven speelt en dat je, als je heel goed naar de valse noten luistert, soms iets van Beethoven hoort.

  1. Omdat christenen geen leuke mensen zijn

Christenen zijn antihomo, antifeministisch en antiwetenschappelijk, aldus schrijfster Anne Rice. Zij is een tijdje christen geweest maar om deze redenen afgehaakt. En dat snap ik heel goed. Ik schaam me soms kapot als ik zie hoe veroordelend christenen kunnen zijn. Laatst nog, toen theoloog en schrijver Rob Bell zich uitsprak vóór het homohuwelijk, waren de reacties niet van de lucht. Zo schreef iemand: ‘Als christen predik je volgens de Waarheid tegen elke homovariant; het homo-zijn mag zelfs niet in de gedachte van christenen opkomen.’ Als ik dat lees, denk ik: hier wil ik niet bij horen. Ik wil niet bij een groep horen waar het belangrijkste lijkt te zijn in welke dogma’s je gelooft.  Waar mensen op grond daarvan bepalen of ik wel een ‘echte’ christen ben. Dat ik om lid te worden van een kerk moet instemmen met het pakketje dogma’s dat bij die kerk hoort. Ik ben wel klaar met al die discussies over ‘hoe God die tekst bedoeld heeft’. Met discussies die kerken verscheuren, zoals de kwestie-Geelkerken in 1926, over de vraag of de slang in het paradijs wel of niet echt gesproken heeft.

  1. Omdat er nog steeds geen enkel bewijs is voor het bestaan van god

Ik ben gelovig, maar heb God nog nooit luid en duidelijk horen praten. Als God bestaat en zo’n grote rol in het universum speelt, dan zou Hij  toch veel zichtbaarder moeten zijn? Waarom hoor of zie ik dan niets? En waarom zijn degenen die God wel ervaren altijd christenen? Daarnaast zijn de meeste ‘wonderen’ die we meemaken helemaal geen echte wonderen. De definitie van een wonder is: ‘een door of met  hulp van God verrichte handeling die de natuurkrachten te boven gaat’. Bijvoorbeeld als iemands been is geamputeerd en dat been groeit weer aan. Dat is een wonder. Maar de wonderen waarover ik regelmatig hoor, gaan meer zo: ondanks de diagnose van de arts – uitbehandeld – werd een man na gebed van zijn familie weer beter. Prachtig verhaal, maar het kan ook stom toeval, psychologie, of een verkeerde diagnose zijn. Er hoeft geen causaal verband te bestaan tussen gebed en genezing. Als ik vandaag een grijze en een zwarte sok heb aangetrokken en even later een wedstrijd win, wil dat niet zeggen dat ik die wedstrijd heb gewonnen doordat ik die twee verschillende kleuren sokken heb aangetrokken.

  1. Omdat al die christelijke clichés m’n neus uitkomen

‘Jezus in je hart laten’, ‘God groot maken’, ‘tegen je oude mens strijden’, enzovoort. Het stikt van de clichés in kerkdiensten en christelijke media. Het standaardverhaal van een zondaar wiens leven radicaal verbeterde na zijn bekering kom je overal tegen. Voor de hoogste concentratie clichés moet je bij de Opwekkingsbundel zijn, de Skyradio van de kerkliederen. Al die nummers over hoe lief God is, en over onze ‘vriend’ Jezus. Theoloog Henk Bakker zei het zo: “De ‘gele’ God van Opwekking heeft meer weg van een westerse psychotherapeut.’’

  1. Omdat God al die ellende toestaat

Dit is voor mij en vele anderen het grootste probleem. De Griekse filosoof Epicurus schreef honderden jaren voor Christus al: “Wil God het kwaad voorkomen, maar kan Hij dat niet? Dan is Hij niet almachtig. Kan Hij het wel, maar wil Hij het niet? Dan is Hij kwaadwillig. Kan Hij het en wil Hij het ook? Waarom is er dan kwaad?” Het boek Josl Rakover wendt zich tot God van Zvi Kolitz gaat over een Jood die in 1943 meedoet met de Joodse opstand in het getto van Warschau. Zijn vrouw en zes kinderen zijn vermoord. De opstand is bijna bedwongen door de Duitsers. Zijn elf medestrijders zijn al gedood. In zijn laatste minuten schrijft hij een brief aan God. Daarin schrijft hij onder andere dit: ‘Dan wil ik je vragen, God, en die vraag brandt als een verterend vuur in me: “Wat, o wat moet er nog gebeuren voordat je je gezicht weer aan de wereld laat zien?”’

Waarom geloof ik nog steeds?

Ik zou kunnen zeggen dat ik het niet weet. Dat geloven een mysterie is. Dat je er wel voor kunt kiezen om naar de kerk te gaan, te bidden en de Bijbel te lezen, maar dat je er niet voor kunt kiezen om te geloven of niet. Ik zou kunnen zeggen dat ik in de kerk, ondanks het oordelen en de clichés, toch regelmatig iets van God zie. Dat de kerk lijkt op een amateuristisch orkest dat Beethoven speelt en dat je, als je heel goed naar de valse noten luistert, soms iets van Beethoven hoort. Wat ik ook kan zeggen, is dat ik ben gaan inzien dat Gods afwezigheid niet betekent dat Hij niet bestaat. Dat Hij op zijn meest afwezige moment, toen Jezus het uitschreeuwde aan het kruis, iets groots deed: het voor eens en altijd goedmaken met de mens. En dat ik dus besef dat als God stil is, Hij misschien met heel belangrijke dingen bezig is. Allemaal prachtige redenen. Maar uiteindelijk is er voor mij één doorslaggevende reden waarom ik ondanks alles nog steeds geloof. En dat is omdat ik wíl geloven. Omdat ik ervoor kies. Omdat ik hoop nodig heb. Laatst interviewde ik Henriëtte, niet-gelovig en spreekster bij uitvaarten. Zij las me een gedicht voor dat zij had geschreven voor de begrafenis van een meisje van twee jaar:

Als ik vandaag toch eens een sprookje kon vertellen 
over een land hier ver vandaan
waar kinderen nooit eeuwig slapen gaan, dan had ik dat gedaan.
Maar niemand hier aanwezig gelooft nog in sprookjes
waarin het goed het kwaad overwint…
Niet na de strijd en het lijden van een prachtig kind.

Ik kies ervoor om wél in sprookjes te geloven. In een land hier ver vandaan waar kinderen nooit eeuwig slapen gaan. In een man die ooit zei: “Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven”. Ik wíl geloven dat ooit alles wat krom is recht wordt. Ik wíl geloven, ook al gaat dat soms tegen alle logica in. Zoals Josl Rakover uit het boek van Zvi Kolitz die, nadat z’n gezin is vermoord door de Duitsers en hij op het punt staat om ook gedood te worden, schrijft: ‘Ik geloof in de God van Israël, ook al heeft Hij alles gedaan om mij niet in Hem te laten geloven.’

7 thoughts on “Waarom ik geen christen meer wil zijn

  1. Barst van de dwalingen Ook voorzegd. Er is zoveel kwaad juist in ons. Dat Hij zeker bestaat. Maar we zijn geen robotten. We hebben eigen keuze. Eigen godje willen blijven afgoden binnenhalen.
    Eigen versie van Zijn Woord willen. Aangepast. Te pruimen. Meteen begrijpelijk maar Hij is noch modern noch ouderwets En wat is er nieuw ? Veel redenen om van welk geloof dan ook af te haken omdat mensen er werk van maken ( en misbruiken voor eigen gewin en doel). Neemt nog steeds het feit niet weg dat De Schepper en Zijn schepping bestaat. Kijk in de spiegel. Zeker is er iets ook finaal eens misgegaan. Dat mierzoete gedoe van alles is goed En je bent zo goed. Is kul. De doorgeschoten. God is Liefde cultus. Nee. We hebben eigen. Verantwoording voor een keuze. Hij dwingt niet. Das geen Liefde. Gooi Het Kind met het vuile badwater niet weg. Ik kan niemand overtuigen. Maar door oa ook m’n werk. Weet ik. : Hij bestaat. Net als jij Het is je Schepper. Jezus Christus. Niet een jezus. Een aangepaste versie. Maar de Messias. De IK BEN. Zelf. Kies dan heden. Laat niemand of niets die tijd van nog kunnen kiezen roven.
    De slechtste jaren van een waar christen. ( geen reli en farizee type voor menseneer en uiterlijk vertoon) zijn op aarde
    De beste jaren van een ongelovige zijn op aarde. Een nadenker.

    1. Dikke onzin wat je schrijft; er is geen Schepping en geen god. Het zijn verhalen waar je in geloofd. Gelukkig maar. Stap er uit en bevrijd jezelf. Geloof is een molensteen dat je langzaam naar de hel zal voeren wanneer je volhardt het is een ziekte van de geest. Je kan geen relatie met god hebben die op liefde berust want dan zou die relatie gelijkwaardig moeten zijn. Nu ze dat niet is en er een oordeel volgt op : ‘ongeloof’ is dus de ‘liefde’ die wordt gesuggereerd, er niet. Probeer maar ongelovig te worden; voel je je beroerd bij die gedachte? Dan zit je dus gevangen in een: liefdeloze relatie van manipulatie met een gefantaseerde god. In de wereld zou je van een persoon scheiden die je zou martelen wanneer je hem niet zou lief hebben. Van god accepteer je het wel dat hij ongelovigen martelt bij ongeloof. Dit is een corrupt beeld van wat liefde is. Is god liefde dan is er geen oordeel mogelijk op de vrije keus om niet te geloven. Is er oordeel dan is er geen liefde. Ik kan niet tegen mijn partner zeggen dat ze van me moet houden en bij weigering straf opleggen. Het ene sluit het andere automatisch uit. Dus de vrije keus die je suggereert te geloven omdat een mens geen robot zou zijn, is er niet door de straf op ongelovig zijn. je hebt gekozen uit angst om verloren te gaan.

    2. Ik ben het als ex-christen niet met je eens Elly: er staat geen enkel bewezen feit in je verhaal. ‘ Dat de schepper en zijn schepping zou bestaan is geen feit maar een: geloofsuiting. Er is ook geen ‘ kind met een badwater’ dat is een gezegde wat alleen gebruikt kan worden op bestaande dingen op aarde . Stel je voor dat je een ander ( Jezus) laat opdraaien voor zogenaamde ‘ zonden’ waarvan je op aarde niet gestraft wordt . Echt zondaars worden op aarde al gestraft en zitten in de gevangenis. Ben 17 jaar christen evangeliste geweest en heb er spijt van dat ik leugens heb verteld. Er is geen bewijs dat Jezus geleefd heeft volgens de historie Het is:’ gedachte manipulatie’ die je een mentale kwaal aan praat die niet bestaat. De hel is een dreig middel wanneer je niet in die onzichtbare god geloofd. Het bestaan van een ‘ hel’ bewijst al dat het verzonnen is want zonder dreiging zo niemand geloven in god. Religie waarin god van je houdt maar waarin hij je geen keus laat om: niet in hem te geloven kan geen liefde zijn. Er is enkel keus tussen marteling of geen marteling, dan kiest je voor god uit angst. Dat is manipulatie en heeft niets met liefde te maken. Geloof door de massa omarmd is een gevaarlijk goedje dat tot onderdrukking en vervolging lijdt overal op de wereld, de geschiedenis spreekt er boekdelen van.

  2. Wat fijn om te lezen! Zo herkenbaar. Ik wil eigenlijk niet meer geloven om die redenen. Het gaat in tegen wat ik denk en voel. Toch durf ik het geloof niet op te geven. Uit Schultz of schaamte misschien richting mijn christelijke omgeving of one God. Ik Kom er gewoon niet Uit. De dogmas die me zijn geleerd die ik heb geloof de warhead voor me warren zijn niet de werkelijkheid en dat maakt het geloof in eens wankelder

  3. Een vraagje
    Als een jood en een Christiaan
    Hun geloof verlaat.wat voor straf
    Krijgen ze? Volgens de thora/bijbel ?
    Graag uw antwoord hoor

  4. Ik heb zelf tijdelijk afstand genomen van het geloof.
    Dit had te maken met mijn opgelopen angststoornis waardoor ik moeilijk
    mezelf op het geloof kon concentreren , en de centen die uit mijn zak vlogen.
    En heel eerlijk gezegd heb ik er hartstikke spijt van.
    Had ik me maar voor 100% ingezet voor mijn geloof .
    Was er blijkbaar nog niet geheel klaar voor en begon weer te zondigen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *