Waarom mogen ouders kinderen geen succesvol leven gunnen?

Is het christelijk onderwijs is kritiekloos meegegaan in de verleuking van de samenleving? En betalen studenten daar nu de prijs voor? ” blijkbaar zijn wij als kerk en christelijk onderwijs dan niet voldoende in staat geweest om de werkelijke kern van geluk te duiden”, zegt Harmen van Wijnen.

tekst Harmen van Wijnen

Begin dit jaar deelde De Nieuwe Koerseen waarneming over het ideaalbeeld van een succesvol leven dat momenteel dominant is bij de opvoeding van tieners: alles moet leuk en pijnloos zijn en zonder teleurstelling verlopen. Ouders trekken schouder aan schouder op met hun tieners in het proces om ze te vormen tot ware genieters van het leven met minimaal ongemak en maximaal welbevinden.

Dit artikel verscheen in het septembernummer (2018) van De Nieuwe Koers als opmaat naar het debat Weet je dat je een prinsje bent? op donderdagavond 4 oktober, 20.00 uur. Bestel hier uw kaarten.

Dit is nogal een confronterende waarneming als je van de oude stempel bent en hierin het zoveelste bewijs ziet dat vroeger altijd alles beter was. Het wordt echter helemaal een inconvenient truth als blijkt dat deze tsumani van hedonisten de deuren van de kerk en het christelijk onderwijs niet voorbijgaan. Wanneer de dominee zijn preek aanpast met zalvende ‘je-mag-er-zijn-woorden” en wanneer de kerkdienst de vorm krijgt van een slecht uitgevoerd kindertheater. Zelfs wanneer ook nog het christelijk onderwijs hierin mee gaat en het christelijk karakter afzwakt tot wat vage waarden en normen als ‘we hebben hier respect voor elkaar’. Dan moeten we inderdaad aan de alarmbel trekken om onze oude posities te vuur en te zwaard te bestrijden…

Inderdaad laat deze waarneming zien dat er werkelijk iets aan de hand is in onze samenleving wat ook het christelijk erf niet voorbijgaat. Onze samenleving bevindt zich in een overgangsfase die alle facetten van de samenleving raken. Een verandering die zeer waarschijnlijk meer impact heeft dan we nu kunnen overzien. Een overgang van zware naar lichte moderniteit zoals Zygmunt Bauman dat noemt. Een overgang van een samenleving die vormgegeven wordt door grote instituten en organisaties die vanzelfsprekend autoriteit en gezag hadden naar een samenleving die vormgegeven wordt door netwerken. In dit hele proces moet inderdaad een nieuwe balans gevonden worden in de opvoeding van ouders voor hun kinderen.

Wat is er eigenlijk mis met ouders die in zo’n samenleving het beste voor hebben met hun kinderen?  

Harmen van Wijnen

Daarnaast heb ik, om eerlijk te zijn, behoorlijk wat moeite met dit soort beschouwingen. Want, wat is er eigenlijk mis met ouders die in zo’n samenleving het beste voor hebben met hun kinderen? Het probleem ligt op een ander niveau, namelijk wie bepaalt met en voor die ouders wat ‘het beste voor hebben’ voor hun kinderen nu precies inhoudt. Dan kunnen wij allemaal wel afkeurend gaan roepen ‘oh wat erg dat ouders hun kinderen een succesvol leven gunnen’. Maar blijkbaar zijn wij als kerk en christelijk onderwijs dan niet voldoende in staat geweest om de werkelijke kern van geluk te duiden.

De hand in eigen boezem dus. Als de vanzelfsprekendheid van het gezag en de autoriteit van de kerk en het christelijk onderwijs wegvallen dan is dat op zich geen verlies aan inhoud of zingeving of betekenisgeving of geloof. We vergeten nog weleens dat de kerk en het christelijk onderwijs voorheen in hun institutionele uitingsvormen misschien nog wel meer wereldgelijkvormig waren dan we ooit hebben kunnen vermoeden.

Ik geloof dat deze overgangsfase een louteringsproces kan zijn waarin vastgeroeste tradities en ingesleten patronen die als grind en gruis op de bodem van de bron zijn komen te liggen worden opgeruimd, zodat de werkelijke bron van het Evangelie weer volop kan gaan stromen. Opdat het werkelijke geluk, de navolging van Jezus Christus, gevonden kan worden. Misschien geeft deze tijd juist wel heel veel aanknopingspunten omdat er heel veel ouders samen met hun tieners op zoek zijn naar geluk. Daar ligt de werkelijke uitdaging van de kerk en het christelijk onderwijs.

Dr. Harmen van Wijnen is voorzitter van het College van Bestuur van de Christelijke Hogeschool Ede.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *