Ieder mens komt wel eens in een situatie van ruzie, pijn of onrecht terecht. Je bent je baan kwijt, je huwelijk loopt stuk of je buurman is de vervelendste man op aarde. Teleurgesteld neem je een hulpverlener in de arm. Nadat hij goed naar je geluisterd heeft, stelt hij je de onvermijdelijke vraag: wat ga je zelf doen om de situatie te verbeteren? Pas als je uit je slachtofferrol weet te kruipen kun je het oude achter je laten en je richten op iets nieuws. 

tekst Arie Kok

Bij het zien van de vele gruwelijke beelden die deze zomer over ons heen vielen, heb ik me vaak afgevraagd: wie gaat jou die vraag stellen? De Hamasstrijder die vlak voor het ingaan van een wapenstilstand nog snel even wat projectielen lanceert. De Israëlische regering die zich laat uitdagen door dit zootje ongeregeld en het besluit neemt tot een gruwelijke grondoorlog. De Haagse ambtenaar die tweette dat ISIS een zionistisch complot is, tot haar verbazing geschorst werd en verklaarde: “Ik heb de vrijheid genomen me te uiten, maar daar moet ik kennelijk voor boeten.” Ik zou ze allemaal willen vragen: is dit nu het enige wat je kunt bedenken om de situatie te verbeteren?

Ik gun de burgers in de regio leiders die de grootmoedigheid hebben om het anders te gaan doen, die uit hun slachtofferrol willen stappen en bereid zijn de prijs voor vrede en verzoening te betalen.

Ik begrijp de frustratie van Palestijnen, al begrijp ik hun hardnekkige antisemitisme niet. Ik snap ook dat Israël moet reageren op jarenlang getreiter, al snap ik de omvang ervan niet. We hebben het over het Midden-Oosten, daar werken eer en vergelding iets anders dan hier. Maar de materiële en emotionele schade die aan beide zijden is aangericht zal jaren vergen om enigszins te herstellen. En de doden zullen niet terugkomen.

Ik gun de burgers in de regio leiders die de grootmoedigheid hebben om het anders te gaan doen, die uit hun slachtofferrol willen stappen en bereid zijn de prijs voor vrede en verzoening te betalen. Ik gun hen ook westerse sympathisanten die uit hun groef kunnen komen. Draagt ons gepolariseerd debat ook maar iets bij aan vrede en verzoening? Zijn wij, om te beginnen als christenen, bereid om naar elkaar te luisteren en een fatsoenlijk en eerlijk debat te voeren over Israël en de Palestijnse zaak? Verzoening begint altijd bij jezelf.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *