Wie als predikant met de jongeren in zijn gemeente over allochtonen, vluchtelingen of asielzoekers spreekt, merkt hoe negatief zij veelal tegenover deze ‘vreemdelingen’ staan. Dat heb ik zelf gemerkt, en ik hoor het ook van collega’s.
Er is hier sprake van een merkwaardige tegenstelling. De ‘leiders’ van de kerk – inclusief de ouders van deze jongeren – spreken zich meestal positief over nieuwe Nederlanders uit. Zij willen de grenzen openhouden, helpen in een asielzoekerscentrum enzovoort. Ik heb zelfs christenen horen beweren dat God deze stroom immigranten naar ons toe laat komen, zodat wij ze hier kunnen bekeren. Hoeven we dat niet daarginder te gaan doen. Volgens mij heb je dan sinds 1960 behoorlijk zitten slapen; of God heeft zitten slapen. Van de stroom immigranten sinds 1960 zijn er namelijk vrij weinig tot Christus bekeerd.

De jongeren staan hier tegenover hun ouders. Zij willen juist dat de grenzen dichtgaan. Velen hebben sympathie voor de PVV en zien zich niet gesteund door de ‘christelijke partijen’ of de kerk.
Hetzelfde conflict zien we voor een groot deel in de samenleving. Het zijn niet alleen de laagopgeleiden die voor de inkeer kiezen, terwijl de hoogopgeleiden de globalisering toejuichen. Het zijn veelal de mensen van de wat oudere generatie, die de idealen van na de oorlog nog kennen, die tegenover de veel sceptischer jongeren staan. Dat de laatsten net zo goed hoogopgeleid kunnen zijn, bewijst Thierry Baudet.

Ik neem waar dat de Protestantse Kerk van officiële zijde hier een zeer eenzijdige positie inneemt. In haar verklaring omtrent de vluchtelingen van enige tijd geleden wordt met geen woord gerept van de hierdoor opgeroepen problemen. Zelfs wordt er geen woord gesproken over de Islam. Het enige dat men doet, is ons in naam van de barmhartige Samaritaan oproepen de deuren open te zetten. Is dat geloofstaal of is dat heilloze naïviteit? Hoe dat ook zij, het gaat in ieder geval volledig voorbij aan de gevoelens van vele kerkgangers. Daarin lijkt de ‘elite’ van de kerk helaas sterk op die van de staat.

Ik denk dat we een beetje beter naar onze jongeren moeten luisteren. Niet alleen omdat die jongen, die zo fel tegen nieuwkomers is, niet zelden zelf een keer door een groep Marokkanen in elkaar geslagen is. Ook omdat er theologisch een probleem ligt, als we niet meer kunnen houden van ons volk, ons bloed en onze bodem. Als God je schept, schept hij je niet in een vliegtuig, in een ‘global village’ of in een virtuele werkelijkheid, maar dan schept Hij je ergens, in een taalgemeenschap, een volk, op een specifiek stukje land. Dáár wil Hij je hebben, daar mag je tot bloei komen. Hoezeer wij nog steeds van die concrete Schepper van bodem en bloed houden, laat de populariteit van de Drentse zanger Daniël Lohues zien: ‘Hier kom ik weg’. We zouden in de kerk meer naar die stemmen moeten luisteren.

Willem Maarten Dekker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *