Peter en Katharina de Graaf zijn zendelingen op Groenland. In een cultuur vol duisternis willen zij het licht van het Evangelie brengen.

tekst Eline Kuijper

Een groot deel van het jaar is de weg in het dorpje Tasiilaq onzichtbaar onder de enorme laag sneeuw. Boodschappen doen Peter (34) en Katharina (31) dan ook met de slee. Maar dat kun je beter niet op vrijdag doen, hebben ze ontdekt. “Dan krijgen de Groenlanders hun geld, wat ze direct uitgeven aan alcohol. Er liggen dan mensen op de stoep voor de winkel. Een dronken moeder met een fles wijn in de hand, haar driejarige dochter die er omheen druilt. Niet prettig om te zien.” Behalve alcoholmisbruik spelen incest, zelfmoord en huiselijk geweld een grote rol op Groenland. Al generaties lang. In deze duisternis willen Peter en Katharina het licht van het Evangelie brengen. Een jaar geleden zijn ze er gaan wonen, met hun inmiddels bijna twee jaar oude zoontje Joël.

‘Een ijsbeer villen is hier een legitieme reden om niet naar de dienst te komen’

Peter was er al eens geweest, met Jeugd met een Opdracht. “Er gebeurde toen zoveel, mensen leerden Jezus kennen en namen Hem aan. Maar dat hield op na ons vertrek. Dat kan zo niet, dacht ik, ze moeten onderwijs krijgen.” Daar zet hij zich nu, samen met Katharina, voor in. Ze organiseren iedere zondag een kerkdienst. Het aantal bezoekers wisselt: tien, vijftien, acht en soms maar vijf mensen komen er. Als er gejaagd of gevist kan worden, blijven ze weg. Want wat er nu kan, dat gaan we nu doen, is de houding van de Groenlanders. Niet gek, als de weersomstandigheden vaak zo extreem zijn dat je soms dagenlang de deur niet uitkomt. “Ik werd een keer gebeld door een vriendin die zei dat ik moest komen, want ‘we hebben een ijsbeer!’ Die lag daar dus in de woonkamer op een stuk plastic. Wat een stank! Een ijsbeer villen is hier een legitieme reden om niet naar de kerkdienst te komen.”

Maar als ze er wel zijn, nemen ze de blijde boodschap van harte aan. “De mensen hier zijn heel erg ontvankelijk voor het Evangelie”, vertelt Katharina. “Ze zijn minder rationeel, heel intuïtief. Een beetje de Afrikanen van het Noorden.” Peter: “Ze zijn minder beïnvloed door de verlichting dan wij en ze kennen de geestelijke wereld vanuit het sjamanisme. Tijdens het bidden krijgen ze bijvoorbeeld allerlei beelden, zonder dat wij hen daarover verteld hebben.” Er gebeuren dan ook wonderlijke dingen. Een vrouw op de bijbelschool had oogproblemen, vertelt Peter. Ze kon moeilijk meer lezen en had er veel last van. “Ik vertelde haar dat Jezus geneest, nog steeds. We hebben voor haar gebeden en een week later komt ze me vrolijk vertellen dat ze weer goed kan zien, niet verbaasd of zo. Ze zijn zich heel goed bewust van de kracht van gebed.”

Maar de problemen die hier al generaties lang spelen, zijn niet zomaar opgelost. “Onze hoop is dat er een bruisende kerk ontstaat, een gemeenschap van gelovigen, die de samenleving zal veranderen. Dat kan jaren duren, het kost tijd voordat ze het zelf gaan uitdragen.” Maar er zijn al wel veranderingen zichtbaar. Zo vertellen ze over Marie, een vrouw uit de gemeente. “Ze heeft geen prettige relatie met haar moeder, die al sinds jaar en dag verslaafd is aan alcohol. Wanneer zij weer eens dronken bij haar aanklopte, stuurde ze haar altijd boos weg. Totdat ze dacht aan wat er in de Bijbel staat: eer je ouders. Ze besloot haar moeder liefdevol naar huis te brengen. Met een vreugdevol hart liep ze terug. Dat is nu het werk van de Heilige Geest.”

Als ze na een paar weken verlof weer terugvliegen, gaan ze het zendingshuis verbouwen, waar nog erg veel hulp bij nodig is. Ze zien er naar uit, zegt Peter, maar: “Als God ons niet geroepen had, zou ik er niet zijn gaan wonen. Dat doe je niet voor je lol.” Katharina: “Toch woon ik er graag, omdat ik er verschil kan maken. In andere landen zijn er meer mensen die dat kunnen doen, in Oost-Groenland zijn wij de enigen die het Evangelie brengen. We doen wat God van ons vraagt, daar word je gelukkig van.”

Lees meer over het zendingswerk van Peter en Katharina op www.lightingreenland.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *