Verborgen agenda’s onder een onverwoestbaar IKEA-optimisme, ziedaar de evangelist

Het woord ‘evangelisatie’ heeft alle eigenschappen van wat Engelstaligen zo mooi een conversation stopper noemen. In sommige gezelschappen ontstaat spontaan een kleine ijstijd zodra je erover begint. Zelfs onder theologen en andere christenen is dat vaak het geval, heb ik gemerkt. Evangelisatie is geen lekker woord; het werkt op het schuldgevoel. Toen we onlangs in onze gemeente een anonieme enquête hielden over het gevoel van mensen bij ‘evangelisatie’, kregen we woorden terug als: opdringerig, krampachtig, humorloos, ongevoelig. En dan hebben we het over een open gemeente met veel missionair verlangen. Evangelisten zijn – aldus het stereotiep – ietwat overgeestelijke figuren met wie je nooit eens gezellig een biertje kunt drinken en over voetbal praten. Althans, het kán wel, maar vroeg of laat komt dan de vraag of je de Grote Bondscoach al kent. Verborgen agenda’s onder een onverwoestbaar IKEA-optimisme, ziedaar de evangelist.

Dat is doodzonde, want de edele kunst van het zieltjes winnen zou wel eens de belangrijkste bijdrage van christenen aan de huidige samenleving kunnen zijn. Immers, evangelisatie is niets anders dan erkennen dat mensen diepgaand van mening kunnen verschillen en vervolgens proberen daaraan iets te veranderen, door anderen te overreden het eens van een andere kant te bekijken. Dat kunnen we vandaag goed gebruiken. Momenteel struikelen we over de onderzoeken die stuk voor stuk aangeven dat Westerse samenlevingen hopeloos verdeeld zijn geraakt en dat het alleen maar erger wordt. Er zijn kloven tussen hoger- en lageropgeleiden, tussen stedelingen en plattelanders, tussen vluchtelingenknuffelaars en vluchtelingenhaters. Mensen praten niet meer met elkaar, zijn nauwelijks nog verbonden, en doen al helemaal geen moeite meer om elkaar nog ergens van te overtuigen. We geloven er niet meer in, lijkt het.

Robert Putnam, wereldberoemd socioloog, verzuchtte laatst in het NRC Handelsblad (31 okt.) bij een interview over zijn nieuwste boek over de groeiende sociale kloof in Amerika: ‘In Amerika verwachten ze alleen nog dat je gaat preken voor eigen parochie, en je tegenstander afmaakt. Dat is het niveau van het debat hier. Ik wil zieltjes winnen, niet mensen aanspreken die dit toch al vinden.’ Het niveau van het debat is bij ons echt niet veel hoger. Als het zo doorgaat, lopen we die Amerikaanse politieke cultuur op Hollandse klompen binnen. Willen we dat voorkomen, dan zullen we meer moeten evangeliseren. Ofwel: mensen ‘winnen’, zoals Paulus het zei. We zullen in gesprek moeten gaan met mensen die echt anders denken, zorgvuldig luisteren, en hen zo serieus nemen dat we proberen hen te overtuigen dat ze het verkeerd zien. Het alternatief is dat we ons opsluiten in groepen van gelijkgezinden die elkaar op internet te lijf gaan.

Evangelisatie is geen romantiek. Als het lukt, is het een wonder, daar weten christenen alles van. Maar zonder zieltjes winnen blijft geen samenleving in stand.

2 thoughts on “Zieltjes winnen

  1. “We zullen in gesprek moeten gaan met mensen die echt anders denken, zorgvuldig luisteren, en hen zo serieus nemen dat we proberen hen te overtuigen dat ze het verkeerd zien.” En tevens openstaan voor de mogelijkheid dat jullie (christenen) het ook weleens verkeerd zouden kunnen zien, zal het dialoog ook echt een dialoog maken. Ik vrees dat Paas met andersdenkende makkelijk te beïnvloede mensen bedoeld, die weinig van kerk en geloof afweten. Dat zijn de mensen die de kerk nodig heeft. Volgzame schaapjes.

    1. Het gevolg is dat deze mensen wel makjelijk te misbruiken zijn. Dat is mij dus overkomen. Ik durf dus in geen enkele kerk te komen ook al zijn er goede gemeenten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *