Wat als de wereld waarin wij zijn opgegroeid een historische uitzondering was? Wat als tachtig jaar van relatieve vrede geen norm stelde, maar slechts een pauze was, tussen tijdperken van brute macht? En wie beschermt ons dan nog?
De Amerikaanse aanval op Venezuela en de dreiging rondom Groenland herinneren ons er nog eens aan dat er geen supranationale overheid bestaat. Er is geen macht om naleving van afspraken af te dwingen.
Anders dan burgers in een nationale staat met een regering die hen beschermt, zijn staten voor hun onderlinge betrekkingen op zichzelf aangewezen. Hoe verontrustend dat is, merken we vandaag.
