Onlangs stond ik bij de moeder van mijn oudste vriend. In de auto had ik nog leuk gedaan, om mezelf pas toen we er bijna waren, tot aandacht te manen in het besef dat ik op het punt stond me bij een dode te vervoegen. Vroeger maakte ik mij zorgen als ik niet van tevoren al in de juiste stemming was voor de gelegenheid waar ik me voor opmaakte.
Tegenwoordig weet ik dat je het moment pas hoeft te beleven als het er is. Inderdaad viel ik toen we eerst het gebouw, vervolgens het trappenhuis, ten slotte het appartement betraden, vanzelf stil en vervulde de aanblik van de dode me van ontzag zonder dat ik er moeite voor hoefde te doen.
