‘Ik hoor verdriet in jouw verhaal. Een ervaring van verlies.’ Het is op het eind van de zomer van 2020 en ik ben op bezoek bij theoloog Kees van Ekris; in zijn met bomen omgorde tuin van de Wittenberg, in Zeist. Dansmuggen dartelen in het late middaglicht, kippen scharrelen rond de picknicktafel. ‘Maar’, zegt hij, ‘dat hoeft niet een ervaring te zijn waarin alles tot stilstand komt.’
Ik had hem benaderd omdat ik een essay wilde schrijven. Over het leven van een dertiger als ik; opgegroeid in de jaren tachtig en negentig. Paarse jaren, maar daar merkte ik – midden in de hervormd-gereformeerde zuil – praktisch niets van. Mijn leven was doordrenkt van kerk en geloof. Kindernevendiensten. Vakantiebijbelweken. Catechisaties. Jeugdverenigingen. Werkvakanties. EO-Jongerendagen. Dr...
