‘Trans-zijn gaat echt lagen dieper dan de verwachtingen die de maatschappij aan je gender koppelt’
‘Toen ik klein was, zei mijn moeder om de haverklap tegen me: zit eens als een meisje, gedraag je eens als een meisje. Maar dat was ik niet, ook al zag mijn lijf er wel zo uit. Ik droeg bijvoorbeeld altijd al jongenskleren, daar voelde ik me veel lekkerder in.
Op school voetbalde ik met de jongens uit mijn klas, bij die groep voelde ik me thuis. Maar tegen de tijd dat je in groep acht komt, komt er een striktere scheiding tussen de jongens en de meisjes. Ik werd uit de voetbalgroep gekickt. Toen hoorde ik nergens meer bij. Ik heb me daar zo verloren door gevoeld, ontheemd. Ik had wel vriendinnen, maar dat was toch anders.
