Net als Van der Breggen waardeer ik de ruimte die emancipatie de vrouw heeft gegeven om haar mens-zijn te beleven en te ontplooien. Maar toch is haar betoog mij te zwart-wit. Haar centrale stelling is dat we ons moeten ontworstelen aan mannelijke en vrouwelijke rolpatronen. Die komen namelijk niet voort uit biologie, maar uit socialisatie en cultuur, zegt ze. Het feminisme laat ons volgens haar ontdekken dat mannen en vrouwen elkaars gelijken zijn en dezelfde rechten hebben. Bevrijding ligt dan in het loslaten van je genderrol en het uitleven van je rechten. Ze ontkent stellig dat hoe je je gedraagt of wat je doet inclusief een keuze voor moederschap iets te maken heeft met ‘sekse-identiteit’.
Mijn moeite zit erin dat Van der Breggen van de éne pool – vermeende biologische bepaaldheid van je lot – overspringt naar de andere pool: het zijn allemaal door socialisatie en cultuur voorgeprogrammeerde rollen.
Charles Taylor beschrijft in A Secular Age de processen van feminisering van de samenleving en – sinds de seksuele revolutie – van toenemende genderverwarring. Hij stelt dat het de discussie on..
