Het is ambitieus wat de Britse theoloog Samuel Wells beoogt in zijn nieuwste boek Constructing an Incarnational Theology. Je zou het een hervertelling van het grote verhaal van het christendom kunnen noemen. Wells zegt: in de theologie domineert de focus op onze zonden en tekortkomingen. Maar daarmee doen we Gods ultieme doel tekort. Onze theologie begint ‘te laat’, zegt hij – niet bij Gods eeuwige beslissing om met ons te zijn, maar bij de zondeval, bij onze problemen die opgelost moeten worden. Het resultaat? Een instrumentele God die als een soort kosmische loodgieter onze kapotte leidingen repareert. Wells begint bij wat God wil. Voor hem is God geen fixer van menselijke gebreken, maar overstromende overvloed die van nature relationeel is. God had ‘voor de grondlegging van de wereld’ al besloten om met ons te zijn – niet als reactie op onze zonden, maar vanuit zijn eigen verlangen, leest hij bijvoorbeeld in Efeziërs 1:4, of in 1 Petrus 1:20 of in Johannes 17:24.
In zijn nieuwste boek brengt Wells inmiddels bekende denklijnen bij elkaar: dat het moet gaan om being with – zijn met God, met elkaar en met de schepping. Dat het bij God gaat om overvloed, terwijl wij zo geneigd zijn te letten op schaarste. Dat Jezus negentig procent van zijn tijd op aarde ‘gewoon’ met de mensen was. Dat is wezenlijk, juist ook om die ene diepe week van de kruisiging van Ch..
