Trinta di Mei, zo zou de opstand van 30 mei 1969 op Curaçao in de volksmond gaan heten. Het begon in de vroege ochtend met een staking op het terrein van de Shellraffinaderij, de grootste werkgever op het eiland. In een paar uur tijd groeide de menigte uit tot enkele duizenden opstandelingen, die de halve binnenstad van Willemstad in brand staken. Twee doden vielen er, meer dan honderd winkels gingen in vlammen op. De beelden zijn apocalyptisch, alsof er een oorlog overheen gegaan was.
Voor bestuurders kwam de opstand als een totale verrassing, voor Afro-Curaçaoënaars niet. De hiërarchie bij Shell was koloniaal, de Afro-Curaçaoënaars stonden onderaan de ladder. Vanwege bezuinigingen werden ze ontslagen en via onderaannemers tegen een lager loon en minder bescherming gesommeerd hetzelfde werk te doen. Dat haalde een smeulend oud zeer naar boven. En nog altijd dreunt de opstand na in hun roep om erkenning en gelijkwaardigheid.
D..
